¹In Job odgovori in reče:

¹Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:

²Enakih reči sem že slišal veliko; sitni ste vi tolažniki vsi!

²Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.

³Je li že konec vetrovitim besedam? ali kaj te draži, da odgovarjaš?

³I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?

⁴Lahko bi tudi jaz govoril kakor vi! Ako bi duša vaša bila na mojem mestu, lahko bi spletal besede zoper vas in zmajeval z glavo nad vami;

⁴Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?

⁵rad bi vas krepčal z usti svojimi in usten mojih tolažba naj bi vam lajšala bol.

⁵Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.

⁶Ako govorim, se ne ustavi bolečina moja, ako pa molčim, koliko pojemlje?

⁶Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?

⁷Res me je že Bog trudnega storil; – opustošil si vso družino mojo.

⁷A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.

⁸Trdo si me zgrabil, za pričo zoper mene; in postavila se je proti meni moja shiranost, pričujoč zoper mene.

⁸Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.

⁹Raztrgal me je v jezi svoji in preganjal, škripal je z zobmi nad menoj; kot nasprotnik moj me ostro gleda z očmi svojimi.

⁹Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.

¹⁰Razdrli so usta svoja zoper mene, zasramujoč so me bili v lice, v trumo se zbirajo zoper mene.

¹⁰Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.

¹¹Bog mogočni me je izročil malopridnežem, pahnil me je v roke brezbožnežem.

¹¹Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.

¹²Užival sem mir, pa me je strl, zgrabil me je za tilnik in me raztrupal, postavil me je za cilj svojim pšicam.

¹²Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.

¹³Obkolili so me strelci njegovi, razklal mi je obisti nemilo, na tla je cedil žolč mojo.

¹³Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.

¹⁴Vsekava mi rano za rano, zaganja se vame kakor vojni junak.

¹⁴Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.

¹⁵Raševino sem sešil vrh kože svoje, onečedil sem v prahu rog svoj.

¹⁵Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.

¹⁶Moj obraz gori od jokanja in na trepalnicah mi je senca smrti –

¹⁶Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cieó śmierci.

¹⁷dasi ni nasilstva na rokah mojih in je čista molitev moja.

¹⁷Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)

¹⁸O zemlja, ne zakrij moje krvi, in vpitju mojemu ne bodi počivališča!

¹⁸O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!

¹⁹Ali že sedaj, glej, v nebesih je priča moja in ta, ki zame pričuje, je na višavah.

¹⁹Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.

²⁰Moji prijatelji so mi zasmehovalci: moje oko se solzi k Bogu,

²⁰O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.

²¹da izvrši pravico za moža proti Bogu in razsodi med sinom človeškim in prijateljem njegovim!Kajti ko mine malo let, odidem po poti, po kateri se ne vrnem več.

²¹Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!

²²Kajti ko mine malo let, odidem po poti, po kateri se ne vrnem več.

²²Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.