1Da, ob tem mi srce trepeta in poskakuje s svojega mesta.
1A nad tem zdumiewa się serce moje, i porusza się z miejsca swego.
2Čujte, čujte glasu Njegovega hrum in šumljanje, ki prihaja iz ust Njegovih!
2Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.
3Pod vsa nebesa ga pošilja in blisk svoj do robov zemlje.
3Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich koóczynach ziemi.
4Za bliskom rjove grom; On grmi z veličastnim glasom svojim in ne zadržuje bliskov, ko se čuje glas Njegov.
4Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
5Bog mogočni grmi čudovito z glasom svojim, velike dela reči, ki jih ne razumemo.
5Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.
6Zakaj snegu veli: Padaj na zemljo! enako nalivu in silnim ploham svojim.
6Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
7Vsakemu človeku zapečati roko, da bi vsi ljudje spoznali delo Njegovo.
7Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
8Tedaj gre zver v svoja skrivališča in ostaja v svojih brlogih.
8Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
9Iz hrama na jugu prihaja vihar, od severa pa mraz.
9Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.
10Po dihu Boga mogočnega se naredi mraz in široke vode se stisnejo.
10Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.
11Z množino mokrote obtežuje oblake, daleč razprostira oblake strelonosne.
11Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
12Pod Njegovim vodstvom se zasukajo, da opravijo, karkoli jim zapove, nad površjem obseljene zemlje,
12A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
13bodisi, da jim veli izprazniti se v šibo, če je treba zemlji Njegovi, ali v dokaz Njegove milosti.
13A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
14Čuj to, Job, stoj in opazuj čudovita dela Boga mogočnega!
14Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.
15Veš li, kako Bog obtežava oblake svoje in veli sijati njih svetlobi?
15Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
16Umeš li plavanje in valovanje oblakov, čudovita dela tistega, ki je popoln v znanju?
16Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
17Ti, ki ti obleka postane gorka, kadar jug vleče po zemlji,
17Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
18moreš li ti kakor On razpeti nebeški obok, da trdno stoji kakor zlito zrcalo?
18Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?
19Poúči nas, kaj naj Mu rečemo? Mi ne moremo urediti besed zaradi tmine.
19Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
20Ali naj se Mu oznani, da hočem govoriti? Kdo bo li želel, da bo uničen?
20Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
21Sedaj sicer ne vidimo luči, ki na oblake svetlo sije, a veter potegne in jih očisti.
21Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
22Od severa prihaja zlat lesk – okoli Boga je strašna veličast;
22Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.
23Vsemogočnega ne moremo doseči, prevzvišen je v moči; a v sodbi in v obili pravičnosti nikomur ne dela sile.Zato se ga boje ljudje; on se ne ozira na nikogar, kakorkoli je modrega srca.
23Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.
24Zato se ga boje ljudje; on se ne ozira na nikogar, kakorkoli je modrega srca.
24Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.