1Duši moji se gnusi življenje; zato naj tožba moja teče, govoril bodem v bridkosti duše svoje.
1"Jam neveritur nga jeta ime; do të shfryj lirisht vajtimin tim, duke folur në trishtimin e shpirtit tim!
2Rečem Bogu: Ne obsojaj me; povej mi, zakaj se prepiraš z menoj?
2Do t'i them Perëndisë: "Mos më dëno! Bëmë të ditur pse grindesh me mua.
3Ti li dobro de, da tlačiš, da zametaš rok svojih delo, s svetlobo pa obsevaš namero brezbožnih?
3A të duket mirë të shtypësh, të përçmosh veprën e duarve të tua dhe të tregohesh në favor të qëllimeve të njerëzve të këqij?
4Imaš li oči mesene, ali pa vidiš, kakor človek vidi?
4A ke sy prej mishi, apo shikon edhe ti si shikon njeriu?
5So li dnevi tvoji kakor dnevi smrtnika, ali leta tvoja omejena kakor dnevi človeka?
5A janë vallë ditët e tua si ditët e një të vdekshmi, vitet e tua si ditët e një njeriu,
6da vprašuješ tako po krivdi moji in greh moj zasleduješ,
6sepse ti duhet të hetosh lidhur me fajin tim dhe të kërkosh mëkatin tim,
7dasi veš, da nisem kriv in da nikogar ni, ki more oteti iz tvoje roke!
7megjithëse e di që nuk jam fajtor dhe që nuk ka njeri që mund të më çlirojë nga dora jote?
8Roke tvoje so me upodobile in naredile vsega, kakor sem kroginkrog – in sedaj me zatiraš?
8Duart e tua më kanë bërë dhe më kanë dhënë trajtë por tani ti kërkon të më zhdukësh.
9Spomni se vendar, da si me kakor glino napravil, in hočeš me zopet vrniti v prah?
9Mbaj mend, të lutem, që më ke modeluar si argjila, dhe do të më bësh të kthehem në pluhur!
10Me li nisi kakor mleko ulil in strdil kakor sir?
10A nuk më ke derdhur vallë si qumështi dhe më ke piksur si djathi?
11S kožo in mesom si me oblekel, s kostmi in kitami si me prepletel.
11Ti më ke veshur me lëkurë dhe me mish, më ke thurur me kocka dhe me nerva.
12Življenje in milost si mi daroval in s svojo skrbjo mi duha varoval.
12Më ke dhënë jetë dhe dashamirësi, dhe providenca jote është kujdesur për frymën time,
13A tole si skrival v srcu svojem, vem, da ti je bilo to v mislih:
13por këto gjëra i fshihje në zemrën tënde; tani unë e di që ti mendoje një gjë të tillë.
14ako bom grešil, da name boš strogo pazil in krivde moje me ne boš oprostil.
14Në qoftë se mëkatoj, ti më ndjek me sy dhe nuk më lë të pandëshkuar për fajin tim.
15Ako sem krivično ravnal, gorje mi! in čeprav bi bil pravičen, si ne upam povzdigniti glave, nasičen sramote in zroč bedo svojo.
15Në qoftë se jam i keq, mjerë unë! Edhe sikur të jem i drejtë, nuk do të guxoja të ngrija kokën, i ngopur siç jam nga poshtërsia dhe duke parë mjerimin tim.
16In ako bi povzdignil glavo, podil me boš kakor lev in zopet izkazoval čudovito moč svojo na meni;
16Në rast se ngre kryet, ti më ndjek si luani, duke kryer përsëri mrekulli kundër meje.
17vnovič postaviš priče svoje proti meni in pomnožiš nevoljo svojo zoper mene, vedno nova krdela in vojske boš pošiljal nadme.
17Ti i përtërin dëshmitarët kundër meje, e shton zemërimin tënd kundër meje dhe trupa gjithnjë të reja më sulmojnë.
18Zakaj si mi dal priti iz materinega telesa? Naj bi bil umrl in nobeno oko me ne bi bilo videlo!
18Pse, pra, më nxore nga barku? Të kisha vdekur, pa më parë sy njeriu!
19Naj bi bil, kakor bi ne bil živel nikdar, od materinega telesa naj bi bil prenesen v grob!
19Do të kisha qenë sikur të mos kisha ekzistuar kurrë, i mbartur nga barku në varr.
20Ni li dni mojih malo? Odnehaj, obrni se od mene, da se malo razvedrim,
20A nuk janë vallë të pakta ditët e mia? Jepi fund, pra, lërmë të qetë që të mund ta mbledh pak veten;
21preden odidem, odkoder se ne vrnem, v deželo temine in smrtne sence,v deželo temnejšo od mraka, kjer je le senca smrti in nered, kjer noč najbolj črna se šteje za svetlost.
21para se të shkoj për të mos u kthyer më, drejt vendit të errësirës dhe të hijes së vdekjes,
22v deželo temnejšo od mraka, kjer je le senca smrti in nered, kjer noč najbolj črna se šteje za svetlost.
22të vendit të territ dhe të errësirës së madhe të hijes së vdekjes, ku ka vetëm pështjellim, ku madje edhe drita është si errësira".