¹Ni li vojna služba človekovo življenje na zemlji in dnevi njegovi enaki dnevom najemnikovim?

¹"A nuk kryen vallë një punë të rëndë njeriu mbi tokë dhe ditët e tij a nuk janë si ditët e një argati?

²Kakor si suženj želi sence in kakor najemnik pričakuje mezde:

²Ashtu si skllavi dëshiron fort hijen dhe ashtu si argati pret mëditjen e tij,

³tako sem dobil v delež mesece ničemurnosti in trudapolne noči so mi odmenjene.

³kështu edhe mua më ranë muaj fatkeqësie dhe m'u caktuan net me dhembje.

⁴Kadar ležem, pravim: Kdaj vstanem? A večer se vleče prepočasno in dosita mi je premetavanja po postelji do svita.

⁴Sa shtrihem, them: "Kur do të ngrihem?". Por nata është e gjatë dhe jam vazhdimisht i shqetësuar deri në agim.

⁵Moje meso je oblečeno s črvadjo in prašno skorjo, koža se mi grbanči in iznova prepušča gnoj.

⁵Mishi im është i mbuluar me krimba dhe me buca dheu, lëkura ime plasaritet dhe është bërë e pështirë.

⁶Dnevi moji so hitrejši nego tkalčev čolnek in minevajo brez nade.

⁶Ditët e mia janë më të shpejta se masuri i një endësi dhe po harxhohen pa shpresë.

⁷Pomni, da je življenje moje sapa! Ne bo zopet sreče gledalo moje oko.

⁷Kujto që jeta ime është një frymë; syri im nuk do të shohë më të mirën.

⁸Ne bo me gledalo oko tistega, ki me vidi; obrneš li oči svoje vame, ne bo me več!

⁸Syri i atij që më shikon nuk do të më shohë më; sytë e tu do të jenë mbi mua, por unë nuk do të jem më.

⁹Kakor oblak gine in izgine, tako ne pride več gori, kdor stopi v šeol [T. j. kraj, kjer bivajo duše mrtvih, država smrti, smrtno kraljestvo.];

⁹Ashtu si reja davaritet dhe nuk duket më, kështu ai që zbret në Sheol nuk kthehet më;

¹⁰ne vrne se več v hišo svojo, ne pozna ga več kraj njegov.

¹⁰nuk do të kthehet më në shtëpinë e tij, dhe banesa e tij nuk do ta njohë më.

¹¹Zato ne morem tudi jaz braniti ustom svojim, govoril bom v duha svojega stiski, žaloval v duše svoje bridkosti.

¹¹Prandaj nuk do ta mbaj gojën të mbyllur do të flas në ankthin e frymës time; do të ankohem në hidhërimin e shpirtit tim.

¹²Sem li mar morje ali pošast morska, da si postavil stražo zoper mene?

¹²A jam vallë deti apo një përbindësh i detit që ti më ruan me një roje?

¹³Kadar si rečem: Postelja moja me potolaži, ležišče moje mi pomore trpeti žalovanje:

¹³Kur unë them: "Shtrati im do të më japë një lehtësim, shtroja ime do ta zbusë dhembjen time",

¹⁴tedaj me strašiš s sanjami in s prikaznimi me spravljaš v trepet,

¹⁴ti më tremb me ëndrra dhe më tmerron me vegime;

¹⁵da voli duša moja zadušenje in bi rajši bil mrtev nego suho okostje.

¹⁵kështu shpirtit tim i parapëlqen të mbytet dhe të vdesë se sa të bëjë këtë jetë.

¹⁶Zamrzelo mi je življenje – ne hotel bi živeti vekomaj. Odnehaj! kajti kakor sapa so dnevi moji.

¹⁶Unë po shpërbëhem; nuk kam për të jetuar gjithnjë; lërmë të qetë; ditët e mia nuk janë veçse një frymë.

¹⁷Kaj je človek, da ga toliko ceniš in da ga imaš v mislih

¹⁷Ç'është njeriu që ti ta bësh të madh dhe të kujdesesh për të,

¹⁸in ga vsako jutro obiskuješ in vsak hip izkušaš?

¹⁸dhe ta vizitosh çdo mëngjes duke e vënë në provë në çdo çast?

¹⁹Kako dolgo se ne ozreš stran od mene, ne odnehaš, da požrem svojo slino?

¹⁹Kur do ta heqësh shikimin tënd nga unë dhe do të më lësh të përcjell pështymën time?

²⁰Ako sem grešil, kaj morem storiti tebi, o opazovalec ljudi! Zakaj si me postavil za cilj svojim pšicam, da sem postal breme samemu sebi?Zakaj ne odpustiš prestopka mojega in ne odpraviš krivice moje? Kajti sedaj ležem v prah, in če me boš iskal jutri, me ne bode.

²⁰Në rast se kam mëkatuar, çfarë të kam bërë ty, o rojtar i njerëzve? Pse më ke bërë objekt të goditjeve të tua, aq sa i jam bërë barrë vetes sime?

²¹Zakaj ne odpustiš prestopka mojega in ne odpraviš krivice moje? Kajti sedaj ležem v prah, in če me boš iskal jutri, me ne bode.

²¹Pse nuk i fal shkeljet e mia dhe nuk e kapërcen paudhësinë time? Sepse shpejt do të jem pluhur; ti do të më kërkosh, por unë nuk do të jem më".