1Zvino varume ava vatatu vakarega kupindura Jobho, nekuti akati ndakarurama hangu.
1De tre menn svarte ikke Job mere, fordi han var rettferdig i sine egne øine.
2Ipapo Erihu mwanakomana waBharakeri muBhuzi, weimba yaRami, akatsamwa kwazvo; akatsamwira Jobho kwazvo, nekuti akanga azviruramisa kupfuura Mwari.
2Da optendtes Elihus vrede - han stammet fra Bus* og var sønn av Barak'el, av Rams ætt. Mot Job optendtes hans vrede, fordi han holdt sig selv for å være rettferdig for Gud, / {* 1MO 22, 21.}
3Akatsamwirawo kwazvo shamwari dzake nhatu, nekuti vakanga vashaiwa mhinduro, kunyange zvakadaro vakanga vapa havo Jobho mhosva.
3og mot hans tre venner optendtes hans vrede, fordi de ikke fant noget svar og allikevel dømte Job skyldig.
4Zvino Erihu akanga amirira kutaura naJobho, nekuti ivo vaiva vakuru kwaari pazero.
4Elihu hadde ventet med å tale til Job, fordi de andre var eldre av år enn han.
5Zvino Erihu akati achiona kuti hapene mhinduro pamiromo yavanhu ava vatatu, iye akatsamwa kwazvo.
5Da nu Elihu så at det ikke var noget svar i de tre menns munn, da optendtes hans vrede.
6Zvino Erihu mwanakomana waBharakeri muBhuzi wakapindura, akati, Ini ndiri muduku, asi imwi mava vakuru kwazvo; Saka ndakazvidzora hangu, ndikatya kukuzivisai kufunga kwangu.
6Så tok da Elihu, sønn av Barak'el, busitten, til orde og sa: Jeg er ung av år, og I er gråhårede; derfor holdt jeg mig tilbake og torde ikke uttale for eder hvad jeg vet.
7Ndakati, Vana mazuva mazhinji ngavataure havo, Vana makore mazhinji ngavadzidzise vamwe uchenjeri.
7Jeg tenkte: La alderen tale og de mange år forkynne visdom!
8Asi mweya uripo pamunhu, Kufuridzira kowaMasimbaose kunovapa kunzwisisa.
8Dog, det er menneskets ånd og den Allmektiges åndepust som gjør forstandig.
9Havazi vakuru vakachenjera, Kana vatana vanonzwisisa kururamisira.
9De gamle er ikke alltid vise, ikke alltid forstår oldinger hvad rett er.
10Saka ndakati, Chindinzwai; Neniwo ndichakuzivisai kufunga kwangu.
10Derfor sier jeg: Hør nu på mig! Også jeg vil uttale hvad jeg vet.
11Tarirai, ndakambomirira mashoko Ndakateerera kuti ndinzwe nharo dzenyu, Nguva yamakatsvaka zvamungataura.
11Jeg ventet på eders ord, jeg lyttet efter forstandig tale fra eder, mens I grundet på hvad I skulde si.
12Zvirokwazvo, ndakakucherekedzai, Asi tarirai, hakuna munhu akapwisa Jobho. Kana akapindura mashoko ake pakati penyu.
12Jeg gav akt på eder; men det var ingen av eder som gjendrev Job, ingen som svarte på hans ord.
13Chenjerai, murege kuti, Takawana huchenjeri; Mwari ndiye angamukunda, asi munhu kwete.
13Si ikke: Vi har funnet visdom hos ham; bare Gud kan få bukt med ham, ikke noget menneske!
14Nekuti haana kutaura mashoko ake kwandiri; Neni handingamupinduri iye nokutaura kwenyu.
14Han har jo ikke rettet sin tale mot mig, og med eders ord vil jeg ikke svare ham.
15Vashamiswa, havachapinduri; Havachine shoko ravangataura.
15De er forferdet og svarer ikke mere; ordene er blitt borte for dem.
16Ko ini ndingamirira, zvavasingatauri ivo, Zvavanoramba vamire, vasina chavangapindura here?
16Skal jeg vente, fordi de ikke taler, fordi de står der og ikke svarer mere?
17Neniwo ndichapindura padzoro rangu, Neniwo ndichazivisa kufunga kwangu.
17Også jeg vil nu svare for min del; også jeg vil uttale hvad jeg vet.
18Nekuti ndizere namashoko; Mweya, uri mukati mangu, unondimanikidza.
18For jeg er full av ord; ånden i mitt indre driver mig.
19Tarirai, mukati mangu makafanana newaini isina pokubuda napo; Zvakafanana nehombodo itsva dzinokaroparuka.
19Mitt indre er som innestengt vin; som nyfylte skinnsekker vil det revne.
20Ndichataura, kuti ndiremudzwe, Ndichashamisa miromo yangu ndipindure.
20Jeg vil tale, så jeg kan få luft; jeg vil åpne mine leber og svare.
21Ndirege hangu kutsaura munhu upi noupi; Uye handingatumidzi ani nani mazita anobata kumeso.
21Jeg vil ikke ta parti for nogen, og jeg vil ikke smigre for noget menneske;
22Nekuti handizivi kutumidza mazita anobata kumeso; Zvimwe Muiti wangu angakurumidza kundibvisa.
22for jeg forstår ikke å smigre; ellers kunde min skaper lett rykke mig bort.