¹"Njeriu i lindur nga një grua jeton pak ditë dhe është plot shqetësime.

¹Man, that is born of a woman, Is of few days, and full of trouble.

²Mbin si një lule, pastaj pritet; ikën me vrap si një hije dhe nuk e ka të gjatë.

²He cometh forth like a flower, and is cut down: He fleeth also as a shadow, and continueth not.

³Mbi një qenie të tillë ti i mban sytë të hapur, dhe më bën që të dal në gjyq bashkë me ty.

³And dost thou open thine eyes upon such a one, And bringest me into judgment with thee?

⁴Kush mund të nxjerrë një gjë të pastër nga një gjë e papastër? Askush.

⁴Who can bring a clean thing out of an unclean? not one.

⁵Sepse ditët e saj janë të caktuara, numri i muajve të saj varet nga ti, dhe ti i ke vendosur kufij që nuk mund t'i kapërcejë.

⁵Seeing his days are determined, The number of his months is with thee, And thou hast appointed his bounds that he cannot pass;

⁶Hiqe shikimin nga ai dhe lëre të qetë, deri sa të mbarojë ditën e tij si një argat.

⁶Look away from him, that he may rest, Till he shall accomplish, as a hireling, his day.

⁷Të paktën për drurin ka shpresë; në rast se pritet, rritet përsëri dhe vazhdon të mugullojë.

⁷For there is hope of a tree, If it be cut down, that it will sprout again, And that the tender branch thereof will not cease.

⁸Edhe sikur rrënjët e tij të plaken nën tokë dhe trungu i tij të vdesë nën dhe,

⁸Though the root thereof wax old in the earth, And the stock thereof die in the ground;

⁹me të ndjerë ujin, mugullon përsëri dhe lëshon degë si një bimë.

⁹Yet through the scent of water it will bud, And put forth boughs like a plant.

¹⁰Njeriu përkundrazi vdes dhe mbetet i shtrirë për dhe; kur është duke nxjerrë frymën e fundit, ku është, pra?

¹⁰But man dieth, and is laid low: Yea, man giveth up the ghost, and where is he?

¹¹Mund të mungojnë ujërat në det dhe një lumë të meket dhe të thahet,

¹¹[As] the waters fail from the sea, And the river wasteth and drieth up;

¹²por njeriu që dergjet nuk ngrihet më; sa të mos ketë më qiej, nuk do të zgjohet dhe nuk do të çohet më nga gjumi i tij.

¹²So man lieth down and riseth not: Till the heavens be no more, they shall not awake, Nor be roused out of their sleep.

¹³Ah sikur të doje të më fshihje në Sheol, të më mbaje të fshehur sa të kalonte zemërimi yt, të më caktoje një afat dhe të më kujtoje!

¹³Oh that thou wouldest hide me in Sheol, That thou wouldest keep me secret, until thy wrath be past, That thou wouldest appoint me a set time, and remember me!

¹⁴Në qoftë se njeriu vdes, a mund të kthehet përsëri në jetë? Do të prisja çdo ditë të shërbimit tim të rëndë, deri sa të arrinte ora e ndryshimit tim.

¹⁴If a man die, shall he live [again]? All the days of my warfare would I wait, Till my release should come.

¹⁵Do të më thërrisje dhe unë do të të përgjigjesha; ti do të kishe një dëshirë të madhe për veprën e duarve të tua.

¹⁵Thou wouldest call, and I would answer thee: Thou wouldest have a desire to the work of thy hands.

¹⁶Atëherë ti do të më numëroje hapat, por nuk do të vije re mëkatet e mia;

¹⁶But now thou numberest my steps: Dost thou not watch over my sin?

¹⁷do ta vulosje në një thes mëkatin tim dhe do ta mbuloje fajin tim.

¹⁷My transgression is sealed up in a bag, And thou fastenest up mine iniquity.

¹⁸Por ashtu si një mal rrëzohet dhe thërrmohet, ashtu si një shkëmb luan nga vendi i tij,

¹⁸But the mountain falling cometh to nought; And the rock is removed out of its place;

¹⁹ashtu si ujërat gërryejnë gurët dhe vërshimet marrin me vete dheun, kështu ti shkatërron shpresën e njeriut.

¹⁹The waters wear the stones; The overflowings thereof wash away the dust of the earth: So thou destroyest the hope of man.

²⁰Ti e vë përfund për gjithnjë, dhe ai shkon; ti ia prish fytyrën dhe e dëbon.

²⁰Thou prevailest for ever against him, and he passeth; Thou changest his countenance, and sendest him away.

²¹Në rast se bijtë e tij janë të nderuar, ai nuk e di; po të jenë të përbuzur, ai nuk e vë re.

²¹His sons come to honor, and he knoweth it not; And they are brought low, but he perceiveth it not of them.

²²Ai ndjen vetëm dhembjen e madhe të mishit të tij dhe pikëllohet për veten e tij.

²²But his flesh upon him hath pain, And his soul within him mourneth.