¹"Tani përkundrazi më të rinjtë se unë më përqeshin, ata që etërit e tyre nuk do të kishin pranuar t'i vija midis qenve të kopesë sime.

¹But now they that are younger than I have me in derision, Whose fathers I disdained to set with the dogs of my flock.

²Fundja, për çfarë do të më shërbente forca e duarve të tyre? Fuqia e tyre është shkatërruar.

²Yea, the strength of their hands, whereto should it profit me? Men in whom ripe age is perished.

³Të sfilitur nga mizerja dhe nga uria, ikin natën në shketëtirën e shkretuar dhe shterpë,

³They are gaunt with want and famine; They gnaw the dry ground, in the gloom of wasteness and desolation.

⁴duke shkulur bar të hidhur pranë gëmushave dhe rrënjë gjineshtre për ushqimin e tyre.

⁴They pluck salt-wort by the bushes; And the roots of the broom are their food.

⁵Janë përzënë nga mjediset prej njerëzve që ulërijnë prapa tyre si të ishin vjedhës.

⁵They are driven forth from the midst [of men]; They cry after them as after a thief;

⁶Janë të detyruar të jetojnë në skërkat e luginave, në shpellat e tokës dhe midis shkëmbinjve;

⁶So that they dwell in frightful valleys, In holes of the earth and of the rocks.

⁷ulërijnë midis kaçubeve dhe shtrëngohen bashkë nën ferrishtat;

⁷Among the bushes they bray; Under the nettles they are gathered together.

⁸njerëz budallenj, po, njerëz pa vlerë, të dëbuar nga vendi i tyre.

⁸[They are] children of fools, yea, children of base men; They were scourged out of the land.

⁹Tani jam bërë kënga e tyre e talljes, po, jam bërë gazi i tyre.

⁹And now I am become their song, Yea, I am a byword unto them.

¹⁰Kanë tmerr nga unë, rrinë larg meje dhe nuk ngurrojnë të më pështyjnë në fytyrë.

¹⁰They abhor me, they stand aloof from me, And spare not to spit in my face.

¹¹Meqenëse Perëndia ka lëshuar disi litarin e çadrës sime dhe më ka poshtëruar, ata kanë thyer çdo fre para meje.

¹¹For he hath loosed his cord, and afflicted me; And they have cast off the bridle before me.

¹²Këta zuzarë çohen në të djathtën time, i shtyjnë larg këmbët e mia dhe përgatitin kundër meje rrugët që të më shkatërrojnë.

¹²Upon my right hand rise the rabble; They thrust aside my feet, And they cast up against me their ways of destruction.

¹³Prishin rrugën time, keqësojnë fatkeqësinë time, megjithëse askush nuk i ndihmon.

¹³They mar my path, They set forward my calamity, [Even] men that have no helper.

¹⁴Afrohen si nëpërmjet një të çare të madhe, sulen kundër meje si një stuhi.

¹⁴As through a wide breach they come: In the midst of the ruin they roll themselves [upon me].

¹⁵Më sulmojnë tmerre; gjuajnë nderin tim si era, dhe begatia ime zhdavaritet si një re.

¹⁵Terrors are turned upon me; They chase mine honor as the wind; And my welfare is passed away as a cloud.

¹⁶Unë shkrihem përbrenda, dhe ditët e hidhërimit më kanë pushtuar.

¹⁶And now my soul is poured out within me; Days of affliction have taken hold upon me.

¹⁷Natën ndjej sikur më shpojnë kockat, dhe dhembjet më brejnë pa pushim.

¹⁷In the night season my bones are pierced in me, And the [pains] that gnaw me take no rest.

¹⁸Nga dhuna e madhe rrobat e mia deformohen, më shtrëngojnë përreth si jaka e mantelit tim.

¹⁸By [God's] great force is my garment disfigured; It bindeth me about as the collar of my coat.

¹⁹Ai më ka hedhur në baltë dhe jam bërë si pluhuri dhe hiri,

¹⁹He hath cast me into the mire, And I am become like dust and ashes.

²⁰Unë të bërtas ty, dhe ti nuk më përgjigjesh; të rri përpara, por ti rri duke më shikuar.

²⁰I cry unto thee, and thou dost not answer me: I stand up, and thou gazest at me.

²¹Je bërë mizor me mua; më përndjek me fuqinë e dorës sate.

²¹Thou art turned to be cruel to me; With the might of thy hand thou persecutest me.

²²Më ngre lart mbi erën, bën që të eci kaluar mbi të dhe më zhduk në stuhi.

²²Thou liftest me up to the wind, thou causest me to ride [upon it]; And thou dissolvest me in the storm.

²³E di në të vërtetë që ti më çon në vdekje, në shtëpinë ku mblidhen gjithë të gjallët.

²³For I know that thou wilt bring me to death, And to the house appointed for all living.

²⁴me siguri nuk do ta shtrijë dorën e tij te varri, megjithëse në fatkeqësinë e tij bërtet për të kërkuar ndihmë.

²⁴Howbeit doth not one stretch out the hand in his fall? Or in his calamity therefore cry for help?

²⁵A nuk kam qarë vallë për atë që ishte në fatkeqësi, dhe a nuk jam hidhëruar për të varfrin?

²⁵Did not I weep for him that was in trouble? Was not my soul grieved for the needy?

²⁶Kur prisja të mirën, erdhi e keqja; kur prisja dritën, erdhi errësira.

²⁶When I looked for good, then evil came; And when I waited for light, there came darkness.

²⁷Zorrët e mia ziejnë pa pushim, kanë ardhur për mua ditë vuajtjesh.

²⁷My heart is troubled, and resteth not; Days of affliction are come upon me.

²⁸Shkoj rreth e qark i nxirë, krejt, por jo nga dielli; ngrihem në kuvend dhe bërtas për të kërkuar ndihmë.

²⁸I go mourning without the sun: I stand up in the assembly, and cry for help.

²⁹Jam bërë vëlla me çakallin dhe shok me strucin.

²⁹I am a brother to jackals, And a companion to ostriches.

³⁰Lëkura ime që më mbulon është nxirë dhe kockat e mia digjen nga nxehtësia.

³⁰My skin is black, [and falleth] from me, And my bones are burned with heat.

³¹Qestja ime shërben vetëm për vajtime dhe flauti im për tinguj vajtues.

³¹Therefore is my harp [turned] to mourning, And my pipe into the voice of them that weep.