¹A e di ti kohën kur pjellin dhitë e malit apo ke vërejtur vallë pjelljen e drenushave?

¹Knowest thou the time when the wild goats of the rock bring forth? [Or] canst thou mark when the hinds do calve?

²A di ti të numërosh muajt kur merr fund barra e tyre, apo njeh ti kohën kur duhet të pjellin?

²Canst thou number the months that they fulfil? Or knowest thou the time when they bring forth?

³Mblidhen dhe pjellin të vegjlit e tyre, duke u dhënë fund kështu dhembjeve të tyre.

³They bow themselves, they bring forth their young, They cast out their pains.

⁴Të vegjlit e tyre bëhen të fortë, rriten jashtë, shkëputen dhe nuk kthehen më pranë tyre.

⁴Their young ones become strong, they grow up in the open field; They go forth, and return not again.

⁵Kush lë të lirë gomarin e egër, kush e ka zgjidhur gomarin e egër,

⁵Who hath sent out the wild ass free? Or who hath loosed the bonds of the swift ass,

⁶të cilit i kam caktuar të rrijë në shkretëtirë dhe tokën e kripur si banesë?

⁶Whose home I have made the wilderness, And the salt land his dwelling-place?

⁷Ai përçmon zhurmën e qytetit dhe nuk dëgjon britmat e asnjë zotërie.

⁷He scorneth the tumult of the city, Neither heareth he the shoutings of the driver.

⁸Hapësirat e gjera të maleve janë kullota e tij, dhe ai shkon dhe kërkon çdo gjë që është e gjelbër.

⁸The range of the mountains is his pasture, And he searcheth after every green thing.

⁹Bualli vallë a pranon të të shërbejë ose të kalojë natën pranë grazhdit tënd?

⁹Will the wild-ox be content to serve thee? Or will he abide by thy crib?

¹⁰A mund ta lidhësh vallë buallin me litar që të lërojë tokën në hulli, ose të lesojë luginat pas teje?

¹⁰Canst thou bind the wild-ox with his band in the furrow? Or will he harrow the valleys after thee?

¹¹A do t'i kesh besim atij, sepse forca e tij është e madhe, ose do t'ia lësh atij punën tënde?

¹¹Wilt thou trust him, because his strength is great? Or wilt thou leave to him thy labor?

¹²A do të mbështetesh tek ai për të çuar në shtëpi grurin dhe për ta mbledhur në lëmë?

¹²Wilt thou confide in him, that he will bring home thy seed, And gather [the grain] of thy threshing-floor?

¹³Krahët e strucit rrahin tërë gaz, por ato nuk janë me siguri krahët dhe pendët e lejlekut.

¹³The wings of the ostrich wave proudly; [But] are they the pinions and plumage of love?

¹⁴Ai në fakt i braktis vezët e tij për tokë dhe i lë të ngrohen në pluhur.

¹⁴For she leaveth her eggs on the earth, And warmeth them in the dust,

¹⁵duke harruar që një këmbë mund t'i shtypë ose një kafshë e fushave mund t'i shkelë.

¹⁵And forgetteth that the foot may crush them, Or that the wild beast may trample them.

¹⁶I trajton ashpër të vegjlit e tij, sikur të mos ishin të vetët; por lodhja e tij pa asnjë interes është e kotë,

¹⁶She dealeth hardly with her young ones, as if they were not hers: Though her labor be in vain, [she is] without fear;

¹⁷sepse Perëndia e ka lënë pa dituri dhe nuk i ka dhënë zgjuarsi.

¹⁷Because God hath deprived her of wisdom, Neither hath he imparted to her understanding.

¹⁸Por kur ngrihet më këmbë për të ikur, tallet me kalin dhe me kalorësin e tij.

¹⁸What time she lifteth up herself on high, She scorneth the horse and his rider.

¹⁹A je ti ai që i ke dhënë forcën kalit dhe ia ke veshur qafën me jele që valëviten?

¹⁹Hast thou given the horse [his] might? Hast thou clothed his neck with the quivering mane?

²⁰A je ti ai që e bën të kërcejë si një karkalec? Hingëllima e tij krenare të kall tmerr.

²⁰Hast thou made him to leap as a locust? The glory of his snorting is terrible.

²¹Çukërmon në luginë duke u kënaqur nga forca e tij; sulet në mes të kacafytjes me armë.

²¹He paweth in the valley, and rejoiceth in his strength: He goeth out to meet the armed men.

²²Përbuz frikën dhe nuk trembet, as zmbrapset përpara shpatës.

²²He mocketh at fear, and is not dismayed; Neither turneth he back from the sword.

²³Mbi të kërcet këllëfi i shigjetave, shtiza që vetëtin dhe ushta.

²³The quiver rattleth against him, The flashing spear and the javelin.

²⁴Me zjarr dhe vrull i zhduk distancat dhe nuk qëndron në vend kur bie buria.

²⁴He swalloweth the ground with fierceness and rage; Neither believeth he that it is the voice of the trumpet.

²⁵Që në dëgjimin e parë të burisë, ai thotë: "Aha"!, dhe e nuhat nga larg betejën, zërin kumbues të kapitenëve dhe britmën e luftës.

²⁵As oft as the trumpet [soundeth] he saith, Aha! And he smelleth the battle afar off, The thunder of the captains, and the shouting.

²⁶Mos vallë për shkak të zgjuarsisë sate ngrihet e fluturon krahathati dhe i hap krahët e tij drejt jugut?

²⁶Is it by thy wisdom that the hawk soareth, (And) stretcheth her wings toward the south?

²⁷Éshtë vallë nën komandën tënde që shqiponja ngrihet lart dhe e bën folenë e saj në vende të larta?

²⁷Is it at thy command that the eagle mounteth up, And maketh her nest on high?

²⁸Banon mbi shkëmbinj dhe qëndron mbi krepa të rrëpirta.

²⁸On the cliff she dwelleth, and maketh her home, Upon the point of the cliff, and the stronghold.

²⁹Nga lart ajo përgjon gjahun dhe sytë e saj vrojtojnë larg.

²⁹From thence she spieth out the prey; Her eyes behold it afar off.

³⁰Të vegjlit e saj thithin gjak dhe, ku ka të vrarë, atje ndodhet ajo".

³⁰Her young ones also suck up blood: And where the slain are, there is she.