¹O Perëndi, pse na ke hedhur poshtë për gjithnjë? Pse vlon zemërimi yt kundër kopesë së kullotës sate?

¹Maschil of Asaph. O God, why hast thou cast [us] off for ever? Why doth thine anger smoke against the sheep of thy pasture?

²Kujto popullin tënd, që dikur e more, që ti e shpengove që të ishte fisi i trashëgimisë sate, të këtij mali të Sionit, mbi të cilin ke banuar.

²Remember thy congregation, which thou hast gotten of old, Which thou hast redeemed to be the tribe of thine inheritance; [And] mount Zion, wherein thou hast dwelt.

³Drejto hapat e tua në këto rrënoja të pandreqshme; armiku i ka prishur të gjitha në shenjtërore.

³Lift up thy feet unto the perpetual ruins, All the evil that the enemy hath done in the sanctuary.

⁴Armiqtë e tu vrumbullojnë në vendin e kuvendeve të tua; kanë vënë aty shenjat e tyre si flamuj.

⁴Thine adversaries have roared in the midst of thine assembly; They have set up their ensigns for signs.

⁵Dukej sikur godisnin me sëpata në pjesën e dëndur të një pylli.

⁵They seemed as men that lifted up Axes upon a thicket of trees.

⁶Dhe tani me sqeparë dhe çekane po prishin tërë skulpturat e tij.

⁶And now all the carved work thereof They break down with hatchet and hammers.

⁷I kanë vënë zjarrin shenjtërores sate; kanë përdhosur banesën që mban emrin tënd, duke e hedhur poshtë.

⁷They have set thy sanctuary on fire; They have profaned the dwelling-place of thy name [by casting it] to the ground.

⁸Kanë thënë në zemër të tyre: "T'i shkatërrojmë të gjithë"; kanë djegur tërë qendrat e kuvendeve të shenjta në vend.

⁸They said in their heart, Let us make havoc of them altogether: They have burned up all the synagogues of God in the land.

⁹Ne nuk i shohim më shenjat tona; nuk ka më profet dhe midis nesh nuk ka asnjë që të dijë deri kur.

⁹We see not our signs: There is no more any prophet; Neither is there among us any that knoweth how long.

¹⁰Deri kur, o Perëndi, kundërshtari do të fyejë? Armiku vallë, do ta përçmojë emrin tënd përjetë?

¹⁰How long, O God, shall the adversary reproach? Shall the enemy blaspheme thy name for ever?

¹¹Pse e tërheq dorën tënde, pikërisht të djathtën? Nxirre nga gjiri yt dhe shkatërroji.

¹¹Why drawest thou back thy hand, even thy right hand? [Pluck it] out of thy bosom [and] consume [them].

¹²Por Perëndia është mbreti im qysh prej kohëve të lashta; ai sjell shpëtimin mbi tokë.

¹²Yet God is my King of old, Working salvation in the midst of the earth.

¹³Me forcën tënde ndave detin dhe shtype kokën e përbindëshve të detit në ujërat.

¹³Thou didst divide the sea by thy strength: Thou brakest the heads of the sea-monsters in the waters.

¹⁴Copëtove kokat e Levitanëve dhe ia dhe për të ngrënë popullit të shkretëtirës.

¹⁴Thou brakest the heads of leviathan in pieces; Thou gavest him to be food to the people inhabiting the wilderness.

¹⁵Bëre që të dalin burime dhe përrenj dhe thave lumenj të përhershëm.

¹⁵Thou didst cleave fountain and flood: Thou driedst up mighty rivers.

¹⁶Jotja është dita, jotja është edhe nata; ti ke vendosur dritën dhe diellin.

¹⁶The day is thine, the night also is thine: Thou hast prepared the light and the sun.

¹⁷Ti ke caktuar tërë kufijtë e tokës dhe ke bërë verën dhe dimrin.

¹⁷Thou hast set all the borders of the earth: Thou hast made summer and winter.

¹⁸Mbaje mend këtë, o Zot, që armiku të ka fyer dhe që një popull i pamend ka përbuzur emrin tënd.

¹⁸Remember this, that the enemy hath reproached, O Jehovah, And that a foolish people hath blasphemed thy name.

¹⁹Mos ia braktis bishave jetën e turtulleshës sate; mos harro përjetë jetën e të përvuajturve të tu.

¹⁹Oh deliver not the soul of thy turtle-dove unto the wild beast: Forget not the life of thy poor for ever.

²⁰Respekto besëlidhjen, sepse vendet e errëta të tokës janë plot me strofka dhune.

²⁰Have respect unto the covenant; For the dark places of the earth are full of the habitations of violence.

²¹Mos lejo që i shtypuri të kthehet i turpëruar; bëj që i përvuajturi dhe nevojtari të lëvdojnë emrin tënd.

²¹Oh let not the oppressed return ashamed: Let the poor and needy praise thy name.

²²Çohu o Perëndi, mbro kauzën tënde! Mos harro që i pamendi të fyen tërë ditën.

²²Arise, O God, plead thine own cause: Remember how the foolish man reproacheth thee all the day.

²³Mos harro britmën e armiqve të tu; zhurma e tyre që ngrihen kundër teje ngjitet vazhdimisht në qiell.

²³Forget not the voice of thine adversaries: The tumult of those that rise up against thee ascendeth continually.