1"Jam neveritur nga jeta ime; do të shfryj lirisht vajtimin tim, duke folur në trishtimin e shpirtit tim!
1Mu hing on elust tüdinud, ma annan voli oma kaebusele, ma räägin oma hingekibeduses,
2Do t'i them Perëndisë: "Mos më dëno! Bëmë të ditur pse grindesh me mua.
2ma ütlen Jumalale: Ära mõista mind hukka! Anna mulle teada, miks sa mind kimbutad!
3A të duket mirë të shtypësh, të përçmosh veprën e duarve të tua dhe të tregohesh në favor të qëllimeve të njerëzve të këqij?
3Kas sinu meelest on hea, et sa rõhud mind, et sa põlgad oma kätetööd, aga valgustad õelate nõupidamist?
4A ke sy prej mishi, apo shikon edhe ti si shikon njeriu?
4Ons sul lihalikud silmad või näed sa, nagu inimene näeb?
5A janë vallë ditët e tua si ditët e një të vdekshmi, vitet e tua si ditët e një njeriu,
5Ons su päevad nagu inimese päevad või on su aastad nagu mehe aastad,
6sepse ti duhet të hetosh lidhur me fajin tim dhe të kërkosh mëkatin tim,
6et sa uurid mu süüd ja nõuad taga mu pattu,
7megjithëse e di që nuk jam fajtor dhe që nuk ka njeri që mund të më çlirojë nga dora jote?
7kuigi sa tead, et mina ei ole süüdlane ja et ei ole kedagi, kes sinu käest võiks päästa?
8Duart e tua më kanë bërë dhe më kanë dhënë trajtë por tani ti kërkon të më zhdukësh.
8Sinu käed kujundasid ja valmistasid mind üheskoos ümberringi - ja sa neelad mu ära!
9Mbaj mend, të lutem, që më ke modeluar si argjila, dhe do të më bësh të kthehem në pluhur!
9Pea meeles, et sa mind oled teinud otsekui savist. Ja nüüd tahad mind jälle viia tagasi põrmu.
10A nuk më ke derdhur vallë si qumështi dhe më ke piksur si djathi?
10Eks sa ole mind valanud nagu piima ja lasknud kalgendada juustu sarnaselt?
11Ti më ke veshur me lëkurë dhe me mish, më ke thurur me kocka dhe me nerva.
11Sa katsid mind naha ja lihaga ning põimisid ühte kontide ja kõõlustega.
12Më ke dhënë jetë dhe dashamirësi, dhe providenca jote është kujdesur për frymën time,
12Sa andsid mulle elu ja osaduse, ja su hoolitsus hoidis mu vaimu.
13por këto gjëra i fshihje në zemrën tënde; tani unë e di që ti mendoje një gjë të tillë.
13Aga selle sa talletasid oma südamesse, ma tean, et sul oli meeles see:
14Në qoftë se mëkatoj, ti më ndjek me sy dhe nuk më lë të pandëshkuar për fajin tim.
14kui mina pattu teen, siis valvad sina mind ega jäta mind karistamata.
15Në qoftë se jam i keq, mjerë unë! Edhe sikur të jem i drejtë, nuk do të guxoja të ngrija kokën, i ngopur siç jam nga poshtërsia dhe duke parë mjerimin tim.
15Häda mulle, kui oleksin süüdi! Aga isegi õigena ei julge ma pead tõsta, olles täis häbi ja nähes oma viletsust.
16Në rast se ngre kryet, ti më ndjek si luani, duke kryer përsëri mrekulli kundër meje.
16Ja kui ma tõusekski, sa ajaksid mind taga nagu lõvi ja teeksid jälle mu kallal imetegusid.
17Ti i përtërin dëshmitarët kundër meje, e shton zemërimin tënd kundër meje dhe trupa gjithnjë të reja më sulmojnë.
17Sa tood mu vastu uusi tunnistajaid ja kasvatad oma viha mu vastu, üha pannes vaeva mulle peale.
18Pse, pra, më nxore nga barku? Të kisha vdekur, pa më parë sy njeriu!
18Miks tõid mind välja emaihust? Oleksin ometi hinge heitnud, et ükski silm ei oleks mind näinud!
19Do të kisha qenë sikur të mos kisha ekzistuar kurrë, i mbartur nga barku në varr.
19Siis oleks mind viidud emaüsast hauda, otsekui mind ei oleks olnudki.
20A nuk janë vallë të pakta ditët e mia? Jepi fund, pra, lërmë të qetë që të mund ta mbledh pak veten;
20Eks lakka mu päevade pisku? Jäta mind, et võiksin olla pisutki rõõmsam,
21para se të shkoj për të mos u kthyer më, drejt vendit të errësirës dhe të hijes së vdekjes,
21enne kui ma tagasitulekuta lähen pimeduse ja surmavarju maale,
22të vendit të territ dhe të errësirës së madhe të hijes së vdekjes, ku ka vetëm pështjellim, ku madje edhe drita është si errësira".
22maale, kus pimedus on pilkane, kus on surmavari ja kaos ja kus valguski on pimedus!'