1Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:
1Aga Iiob rääkis ja ütles:
2"Gjëra të tilla kam dëgjuar shumë! Të gjithë ju jeni ngushëllues të mërzitshëm!
2'Sellesarnast olen ma palju kuulnud, te kõik olete tüütavad trööstijad.
3Kur do të marrin fund fjalimet tuaja boshe? Ose çfarë të shtyn të përgjigjesh?
3Kas sel tuule rääkimisel ei olegi lõppu, või mis kihutab sind rääkima?
4Edhe unë mund të flisja si ju, po të ishit ju në vendin tim; do të mund të radhitja fjalë kundër jush duke tundur kokën time kundër jush.
4Minagi võiksin rääkida nagu teie, kui oleksite minu asemel; minagi võiksin teie vastu sõnadega hiilata ja teie pärast pead vangutada.
5Por do t'ju jepja kurajo me gojën time dhe ngushëllimi i buzëve të mia do ta lehtësonte dhembjen tuaj.
5Ma võiksin teid oma suuga kinnitada ja mitte keelata oma huulte kaastundeavaldust.
6Në rast se flas, dhembja ime nuk pakësohet, në qoftë se nuk flas më, çfarë lehtësimi kam?
6Kui ma räägin, ei vähene mu valu, ja kas see siiski minust lahkub, kui ma lõpetan?
7Por tani ai më ka çuar në pikën e fundit të forcave të mia. Ti ke shkatërruar tërë familjen time;
7Aga nüüd on Jumal mind väsitanud. Ta on hävitanud kõik mu omaksed.
8më ke mbuluar me rrudha dhe kjo dëshmon kundër meje, dobësia ime ngrihet dhe dëshmon kundër meje.
8Ta on haaranud mind - sellest tuli tunnistaja, kes tõusis mu vastu -, mu kõhnus süüdistab mind näkku.
9Zemërimi i tij më grin dhe më përndjek, kërcëllin dhëmbët kundër meje; Armiku im mpreh shikimin mbi mua.
9Ta viha rebis ja kiusas mind, ta kiristas mu pärast hambaid. Minu vaenlane teritab mu vastu oma silmi.
10Duke hapur gojën e tyre kundër meje, ata më godasin me përçmim mbi faqet, mblidhen tok kundër meje.
10Nad ajavad suu ammuli mu vastu, löövad mind pilgates põsele; nad kogunevad hulganisti mu vastu.
11Perëndia më ka dhënë në duart e të pabesëve, më ka dorëzuar në duart e njerëzve të këqij.
11Jumal andis mind nurjatuile ja tõukas mind õelate kätte.
12Jetoja i qetë, por ai më shkatërroi, më kapi për qafe dhe më bëri copë-copë, dhe më shndërroi në objekt goditjeje.
12Ma elasin rahus, aga ta vapustas mind, ta haaras mind kuklast ja lõi mind puruks; ta pani mind enesele märklauaks,
13Harkëtarët e tij më rrethojnë në çdo anë, më shpon pa mëshirë veshkat, derdh për tokë vrerin tim.
13ta nooled ümbritsevad mind. Ta lõhestab armutult mu neerud, ta valab mu sapi maa peale.
14Ai më sulmon vazhdimisht me forcë, më sulet si një luftëtar.
14Ta murrab mind murd murru peale, ta ründab mind otsekui sõdur.
15kam qepur një grathore mbi lëkurën time, e kam ulur ballin tim në pluhur,
15Ma õmblesin enesele ihu jaoks kotiriide ja torkasin oma sarve põrmu.
16Fytyra ime është e kuqe nga të qarat dhe mbi qepallat e mia po zë vend hija e vdekjes,
16Mu nägu punetab nutust ja mu laugudel on sünge vari,
17megjithëse nuk ka asnjë dhunë në duart e mia, dhe lutja ime është e pastër.
17kuigi mu käes ei ole ülekohut ja kuigi mu palve on siiras.
18O tokë, mos e mbulo gjakun tim, dhe britma ime mos gjeftë asnjë vend qetësimi.
18Oh maa, ära kata mu verd, ja mu kisendamisel ärgu olgu puhkepaika!
19Që tani, ja, dëshmitari im është në qiell, garanti im është lart.
19Vaata, nüüdki on mul tunnistaja taevas ja eestkõneleja kõrgustes.
20Shokët e mi më përqeshin, por sytë e mi derdhin lotë përpara Perëndisë.
20Mu sõbrad on pilkajad - Jumala poole on mu pisarais silm,
21Le të përkrahë ai arsyetimet e njeriut pranë Perëndisë, ashtu si bën njeriu me fqinjin e tij.
21et ta kohut mõistaks mehe ja Jumala vahel, otsekui inimese ja ta ligimese vahel.
22Do të kalojnë në të vërtetë edhe pak vjet akoma dhe unë do të shkoj pastaj në një rrugë pa kthim.
22Sest veel pisut aastaid ja ma lähen teele, millelt ma ei pöördu tagasi.