1Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:
1Siis rääkis Iiob ja ütles:
2"Deri kur do të hidhëroni shpirtin tim dhe do të më mundoni me ligjëratat tuaja?
2'Kui kaua te piinate mu hinge ja jahvatate mind sõnadega?
3U bënë dhjetë herë që më përqeshni dhe nuk keni turp që më fyeni.
3Te mõnitate mind juba kümnendat korda häbenematult mulle peale käies.
4Edhe sikur të ishte e vërtetë që kam gabuar, gabimi im më përket vetëm mua.
4Ja kui ma ka tõesti oleksin eksinud, siis jääks mu eksimus ainult mulle.
5Por në rast se doni pikërisht të bëheni kryelartë me mua duke më qortuar për objektin e turpit tim,
5Kui te tõesti mu ees tahate suurustada ja mulle mu alandust ette heita,
6mësoni atëherë që Perëndia më ka trajtuar në mënyrë të padrejtë dhe më ka zënë në rrjetat e tij.
6siis teadke, et Jumal on mind maha paisanud ja piiranud mind oma võrguga.
7Ja, unë bërtas: "Dhunë!", por nuk kam asnjë përgjigje; bërtas për ndihmë, por drejtësi nuk ka!
7Vaata, ma kisendan: 'Vägivald!', aga ei saa vastust; hüüan appi, aga õigust ei ole.
8Më ka prerë rrugën dhe kështu nuk mund të kaloj; përhapi terrin në rrugën time.
8Ta tegi mu teele tõkke ja ma ei pääse üle, ta pani mu radade peale pimeduse.
9Më ka zhveshur nga nderi im dhe më ka hequr nga koka kurorën.
9Ta riisus minult au ja võttis mul krooni peast.
10Më ka shkatërruar nga të gjitha anët dhe unë po shkoj; e ka shkulur si një dru shpresën time.
10Ta kiskus mind igapidi maha, et kaoksin, ja juuris mu lootuse välja nagu puu.
11Zemërimi i tij kundër meje është, ndezur dhe më konsideron si armik të tij.
11Ta süütas oma viha põlema mu vastu ja pidas mind oma vaenlaseks.
12Ushtarët e tij kanë ardhur të gjithë së bashku dhe kanë ndërtuar rrugën e tyre kundër meje; kanë ngritur kampin e tyre rreth çadrës sime.
12Tema väesalgad tulid üheskoos, rajasid tee mu juurde ja lõid leeri üles mu telgi ümber.
13Ai ka larguar nga unë vëllezërit e mi, dhe të njohurit e mi janë bërë plotësisht të huaj me mua.
13Mu vennad hoidis ta minust eemale ja mu tuttavad võõrdusid minust hoopis.
14Farefisi im më ka braktisur dhe miqtë e mi të ngushtë më kanë harruar.
14Mu lähedased jätsid mind maha ja mu sõbrad unustasid mind ära.
15Shërbëtorët dhe shërbëtoret e mi më trajtojnë si një njeri të huaj, në sytë e tyre jam një i huaj.
15Mu kodakondsed ja teenijad peavad mind võõraks - ma olen nende silmis otsekui muulane.
16Thërras shërbëtorin tim, por ai nuk përgjigjet; duhet t'i lutem me gojën time.
16Ma hüüan oma sulast, aga ta ei vasta, ma pean teda anuma, nagu mu suu võtab.
17Fryma ime është e neveritshme për gruan time, dhe jam i neveritshëm edhe për fëmijët e barkut tim.
17Mu naisele ei meeldi mu hingeõhk ja oma lihastele vendadele olen ma vastik.
18Edhe fëmijët më përçmojnë; në rast se provoj të ngrihem, flasin kundër meje.
18Poisidki põlgavad mind; kui ma tõusen, siis nad räägivad mulle vastu.
19Tërë miqtë më të ngushtë kanë lemeri prej meje, edhe ata që doja janë ngritur kundër meje.
19Mind jälestavad kõik mu lähemad sõbrad, ja need, keda ma armastasin, on pöördunud mu vastu.
20Kockat e mia i ngjiten lëkurës sime dhe mishit tim dhe nuk më ka mbetur veç se lëkura e dhëmbëve.
20Mu luud on jäänud kinni naha ja liha külge, mu kondid tungivad välja nagu hambad.
21Mëshiromëni, mëshiromëni, të paktën ju, miqtë e mi, sepse dora e Perëndisë më ka goditur.
21Halastage mu peale, halastage, mu sõbrad, sest mind on tabanud Jumala käsi!
22Pse më persekutoni si bën Perëndia dhe nuk ngopeni kurrë me mishin tim?
22Miks ajate teiegi mind taga nagu Jumal? Kas te ei küllastu mu lihast?
23Ah sikur fjalët e mia të ishin të shkruara; ah sikur të kishin zënë vend në një libër;
23Oh, et mu sõnad ometi kirja pandaks, et need raamatusse kirjutataks,
24sikur të ishin të gdhendura përjetë mbi një shkëmb me një stil prej hekuri dhe me plumb!
24raudsule ja tinaga uurendataks kaljusse igaveseks ajaks!
25Por unë e di që Shpëtimtari im jeton dhe që në fund do të ngrihet mbi tokë.
25Sest ma tean, et mu Lunastaja elab, ja tema jääb viimsena põrmu peale seisma.
26Mbas shkatërrimit të lëkurës sime, në mishin tim do të shoh Perëndinë.
26Ja kuigi mu nahka on nõnda nülitud, saan ma ilma ihutagi näha Jumalat,
27Do ta shoh unë vetë; sytë e mi do ta sodisin, dhe jo një tjetër. Po më shkrihet zemra.
27teda, keda ma ise näen, keda näevad mu oma silmad, aga mitte mõne võõra. Mul kõdunevad neerud sisikonnas.
28Në rast se thoni: "Pse e persekutojmë?"; kur rrënja e këtyre të këqijave ndodhet tek unë,
28Kui te mõtlete: 'Me ajame teda taga, asja juur leidub temas',
29ju druani për veten tuaj shpatën, sepse zemërimi sjell ndëshkimin e shpatës, me qëllim që të dini që ekziston një gjykim".
29siis kartke mõõka, sest viha toob mõõka väärt süüteod, et te teaksite: kohus on olemas!'