1Prandaj zemra ime dridhet dhe brof jashtë vendit të saj.
1Sellepärast väriseb minugi süda ja hüppab paigast.
2Dëgjoni me vëmendje shungullimën e zërit të saj, gjëmimin që del nga goja e saj!
2Kuulge, kuulge tema hääle mürinat ja kõminat, mis tuleb ta suust!
3Ai lëshon vetëtimën e tij nën gjithë qiellin dhe deri në skajet e tokës.
3Selle ta päästab lahti kogu taeva alla ja oma välgu maailma äärteni.
4Prapa tij një zë vrumbullon; ai gjëmon me zërin e tij madhështor; ai nuk i përmban kur dëgjohet zëri i tij.
4Selle taga möirgab tema hääl: ta müristab oma võimsa häälega ega peata välke, kui tema häält kuuldub.
5Perëndia gjëmon në mënyrë të mrekullueshme me zërin e tij dhe bën gjëra të mëdha që nuk mund t'i kuptojmë.
5Jumal müristab oma häälega imepärasel viisil, ta teeb suuri tegusid, mida meie ei mõista.
6I thotë në fakt borës: "Bjerë mbi tokë", ia thotë si shirave të lehta ashtu dhe shirave të rrebeshta.
6Sest ta ütleb lumele: 'Lange maa peale!' ja vihmasabin ning vihmavaling on tema tugevus.
7Ai ndal dorën e çdo njeriu, me qëllim që të gjithë vdekatarët të mund të njohin veprat e tij.
7Ta paneb siis igamehe käe kinni otsekui pitseriga, et kõik inimesed tunneksid ta tegu.
8Bishat hyjnë në strukat e tyre dhe rrinë në strofkat e tyre.
8Siis läheb metsloom oma peidupaika ja jääb oma pessa.
9Nga vendet më të largëta të jugut vjen stuhia dhe të ftohtit nga erërat e acarta të veriut.
9Lõunakambrist tuleb tuulispea ja põhjatuulega külm.
10Me frymën e Perëndisë formohet akulli dhe shtrirja e ujërave tërhiqet.
10Jumala hingusest tekib jää ja tardub veepind.
11I ngarkon retë e dendura me lagështirë dhe i shpërndan larg retë e tij dritëplota.
11Ta koormab ka pilvi niiskusega, pilved pilluvad tema välku.
12Ato enden në qiell kudo, duke ndryshuar drejtimin në bazë të drejtimit të tij, për të kryer çfarëdo gjë që ai urdhëron mbi faqen e tokës së banuar.
12Need rändavad ringi tema juhtimisel, et teha kõike, mida ta neil käsib maailmas ja maa peal,
13I dërgon o për dënim, o për tokën e tij o për mirësi.
13olgu vitsana, kui ta maale tarvis, olgu armuna, kui ta seda osutab.
14Dëgjo këtë, o Job, ndalu dhe merr parasysh mrekullitë e Perëndisë!
14Kuule seda, Iiob, peatu ja pane tähele Jumala imetegusid!
15A e di ti si i drejton Perëndia dhe si bën të shkëlqejë shkrepëtima e reve të tij?
15Kas sa mõistad, kuidas Jumal annab neile käsu ja laseb oma pilvest välgu sähvatada?
16A e di ti si rrinë pezull retë në ajër, mrekullitë e atij që i di të gjitha?
16Kas sa mõistad pilvede sõudu, ülima tarkuse imetegu?
17A e di ti përse rrobat e tua janë të ngrohta, kur toka pushon për shkak të erës së jugut?
17Sina, kellel riided kuumavad, kui ta lõunatuulega suigutab maad,
18Vallë a e ke shtrirë ti bashkë me të kupën qiellore, duke e bërë të fortë si një pasqyrë prej metali të shkrirë?
18kas sa koos temaga laotad pilvekatet, vastupidavat nagu valatud peeglit?
19Na mëso se çfarë duhet t'i themi, sepse ne nuk mund të përgatisim shkakun tonë për errësirën.
19Õpeta meid, mida me peaksime temale ütlema; pimeduse tõttu ei saa me millestki aru.
20A mund t'i thuhet vallë se unë dua të flas? Në rast se një njeri duhet të fliste, do të shkatërrohej me siguri.
20Kas peaks temale jutustatama, et mina tahan rääkida? Kui keegi kõneleb, kas seda siis temale teada antakse?
21Edhe tani askush nuk mund ta shikojë diellin me ngulm kur shkëlqen në qiell, mbas kalimit të erës që e ka bërë pa re.
21Kui nüüd ei nähta valgust, mis hiilgab pilvedes, siis puhub tuul ja toob selguse.
22Koha e bukur vjen nga veriu, por rreth Perëndisë kemi një madhështi të hatashme.
22Põhja poolt tuleb kuldne hiilgus - Jumala ümber on hirmuäratav aupaiste.
23Të Plotfuqishmin ne nuk mund ta arrijmë. Ai është i madhërishëm për nga fuqia, nga ndershmëria dhe nga drejtësia; ai nuk shtyp asnjeri.
23Kõigevägevam - temani me ei jõua, tema on suur jõult ja rikas õiglusest, tema ei riku õigust.
24Prandaj njerëzit e kanë frikë; por ai nuk e përfill atë që e quan veten të ditur".
24Seepärast peavad inimesed teda kartma, tema ei vaata kedagi, kes on enese meelest tark.'