1Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:
1Siis vastas Iiob ja ütles:
2"Ah, sikur dhembja ime të ishte peshuar tërësisht, dhe fatkeqësia ime të vihej bashkë mbi peshoren,
2'Kui ometi mu meelehärm saaks vaetud ja mu õnnetus oleks pandud vaekaussidele.
3do të ishte me siguri më e rëndë se rëra e detit! Për këtë arsye fjalët e mia nuk u përfillën.
3Tõesti, see oleks nüüd raskem kui mereliiv. Seepärast on mu sõnadki tormakad.
4Duke qenë se shigjetat e të Plotfuqishmit janë brenda meje, shpirti im ua pi vrerin; tmerrete Perëndisë janë renditur kundër meje.
4Sest minus on Kõigevägevama nooled, mu vaim joob nende mürki. Jumala hirmutamised on rivistunud mu vastu.
5Gomari i egër a pëllet vallë përpara barit, ose kau a buluron para forazhit të tij?
5Kas metseesel kisendab noore rohu peal või ammub härg oma sulbi juures?
6A hahet vallë një ushqim i amësht pa kripë, apo ka ndonjë farë shije në të bardhën e vezës?
6Kas magedat süüakse ilma soolata või on siis maitset kassinaeri limal?
7Shpirti im nuk pranon të prekë gjëra të tilla, ato për mua janë si një ushqim i neveritshëm.
7Mu hing tõrgub neid puudutamast, need on mulle nagu rüvetatud roog.
8Ah sikur të mund të kisha atë që kërkoj, dhe Perëndia të më jepte atë që shpresoj!
8Oh, et ometi mu palve täide läheks ja Jumal annaks, mida soovin!
9Dashtë Perëndia të më shtypë, të shtrijë dorën e tij dhe të më shkatërrojë!
9Otsustaks ometi Jumal mind murda, sirutaks oma käe ja lõikaks katki mu elulõnga,
10Kam megjithatë këtë ngushëllim dhe ngazëllehem në dhembjet që nuk po më kursehen, sepse nuk i kam fshehur fjalët e të Shenjtit.
10siis oleks mul veel troostigi: ma hüppaksin rõõmu pärast isegi armutus valus, sest ma ei ole salanud Püha sõnu.
11Cila është forca ime që ende të mund të shpresoj, dhe cili është fundi im që të mund ta zgjas jetën time?
11Mis on mu jõud, et jaksaksin oodata, ja missugune peaks olema mu eesmärk, et suudaksin kindlaks jääda?
12Forca ime a është vallë ajo e gurëve, ose mishi im është prej bronzi?
12Ons mu tugevus nagu kivide tugevus või ons mu ihu vaskne?
13A s'jam fare pa ndihmë në veten time, dhe a nuk është larguar nga unë dituria?
13Tõesti, mul enesel ei ole abi ja pääsemine on mu juurest peletatud.
14Për atë që është i pikëlluar, miku duhet të tregojë dhembshuri, edhe në qoftë se ai braktis frikën e të Plotfuqishmit.
14Kes põlgab sõbra sõprust, see loobub Kõigevägevama kartusest.
15Por vëllezërit e mi më kanë zhgënjyer si një përrua, si ujërat e përrenjve që zhduken.
15Mu vennad on petlikud nagu jõgi, otsekui kuivaks valguvad jõesängid,
16Ato turbullohen për shkak të akullit dhe në to fshihet bora,
16mis jääst on muutunud tumedaks, kuhu lumi on pugenud peitu;
17por gjatë stinës së nxehtë ato zhduken; me vapën e verës ato nuk duken më në vendin e tyre.
17veevaeseks jäädes need vaikivad, kuumuses kaovad oma asemelt.
18Ato gjarpërojnë në shtigjet e shtretërve të tyre; futen në shketëtirë dhe mbarojnë.
18Karavanid põikavad teelt kõrvale, lähevad kõrbe ja hukkuvad.
19Karvanet e Temas i kërkojnë me kujdes, udhëtarët e Shebës kanë shpresa tek ata,
19Teema karavanid heidavad pilke, Seeba teekäijad loodavad nende peale:
20por ata mbeten të zhgënjyer megjithë shpresat e tyre; kur arrijnë aty mbeten të hutuar.
20oma lootuses nad jäävad häbisse, sinna jõudes nad pettuvad.
21Tani për mua ju jeni e njëjta gjë, shikoni tronditjen time të thellë dhe keni frikë.
21Seesuguseiks olete nüüd saanud: te näete kohutavat asja ja kardate.
22A ju kam thënë vallë: "Më jepni diçka" o "më bëni një dhuratë nga pasuria juaj",
22Kas ma olen öelnud: 'Andke mulle kingitusi!' või: 'Makske oma varandusest minu eest,
23ose "liromëni nga duart e armikut", ose "më shpengoni nga duart e personave që përdorin dhunën"?
23päästke mind vaenlase võimusest ja lunastage mind vägivallategijate käest!'?
24Më udhëzoni, dhe do të hesht; më bëni të kuptoj ku kam gabuar.
24Õpetage mind, siis ma vaikin! Tehke mulle selgeks, milles olen eksinud!
25Sa të frytshme janë fjalët e drejta! Por çfarë provojnë argumentet tuaja?
25Otsekohesed sõnad ei olekski kibedad. Aga mis tähendus on teie noomimisel?
26Mos keni ndërmend vallë të qortoni ashpër fjalët e mia dhe fjalimet e një të dëshpëruari, që janë si era?
26On teil kavatsus mu sõnu laita? Kas meeltheitja kõne peaks olema nagu tuul?
27Ju do të hidhnit në short edhe një jetim dhe do të hapnit një gropë për mikun tuaj.
27Te heidate liisku isegi vaeslapse pärast ja müüte maha oma sõbra.
28Por tani pranoni të më shikoni, sepse nuk do të gënjej para jush.
28Aga nüüd vaadake mu peale! Ma tõesti ei valeta teile näkku!
29Ndërroni mendim, ju lutem, që të mos bëhet padrejtësi! Po, ndërroni mendim, sepse bëhet fjalë për drejtësinë time.
29Jätke ometi järele, et ei sünniks ülekohut! Jah, jätke järele, sest veel on mul selles asjas õigus!
30A ka vallë paudhësi në gjuhën time apo qiellza ime nuk i dallon më ligësitë?".
30Ons mu keelel ülekohut? Või ei taipa mu suulagi, mis on õnnetus?