1O Perëndi, pse na ke hedhur poshtë për gjithnjë? Pse vlon zemërimi yt kundër kopesë së kullotës sate?
1Aasafi õpetuslaul. Miks sa, Jumal, oled meid ära heitnud jäädavalt? Miks suitseb su viha su karjamaa lammaste vastu?
2Kujto popullin tënd, që dikur e more, që ti e shpengove që të ishte fisi i trashëgimisë sate, të këtij mali të Sionit, mbi të cilin ke banuar.
2Mõtle oma kogudusele, mille sa muiste oled enesele asutanud ja oma pärandi jaoks lunastanud, Siioni mäele, kus sina asud!
3Drejto hapat e tua në këto rrënoja të pandreqshme; armiku i ka prishur të gjitha në shenjtërore.
3Tõsta oma sammud nendele igavestele varemetele, vaenlane on kõik rikkunud pühamus!
4Armiqtë e tu vrumbullojnë në vendin e kuvendeve të tua; kanë vënë aty shenjat e tyre si flamuj.
4Su vastased möirgasid su kohtumishoones, nad on oma tähised pannud tähisteks.
5Dukej sikur godisnin me sëpata në pjesën e dëndur të një pylli.
5Näis, nagu oleksid nad kirveid kõrgele tõstnud metsarägastikus.
6Dhe tani me sqeparë dhe çekane po prishin tërë skulpturat e tij.
6Nii lõid nad puruks kiinide ja haamritega kõik selle nikerdused.
7I kanë vënë zjarrin shenjtërores sate; kanë përdhosur banesën që mban emrin tënd, duke e hedhur poshtë.
7Nad on su pühamu süüdanud tulega põlema, su nime eluaseme on nad reostanud maani.
8Kanë thënë në zemër të tyre: "T'i shkatërrojmë të gjithë"; kanë djegur tërë qendrat e kuvendeve të shenjta në vend.
8Nad ütlesid oma südames: 'Hävitagem need täielikult!' Nad põletasid maha kõik Jumala kogudusekojad kogu maal.
9Ne nuk i shohim më shenjat tona; nuk ka më profet dhe midis nesh nuk ka asnjë që të dijë deri kur.
9Oma tähiseid me ei näe, prohvetit ei ole enam, ja meie seas ei ole kedagi, kes teaks, kui kaua.
10Deri kur, o Perëndi, kundërshtari do të fyejë? Armiku vallë, do ta përçmojë emrin tënd përjetë?
10Kui kaua, oh Jumal, saab tagakiusaja teotada? Kas vaenlane võib sinu nime laimata jäädavalt?
11Pse e tërheq dorën tënde, pikërisht të djathtën? Nxirre nga gjiri yt dhe shkatërroji.
11Miks sa tõmbad tagasi oma käe, oma parema käe? Tõmba see välja oma põuest, hävita!
12Por Perëndia është mbreti im qysh prej kohëve të lashta; ai sjell shpëtimin mbi tokë.
12Jumal on muistsest ajast mu kuningas, kes maailmas teostab päästmise.
13Me forcën tënde ndave detin dhe shtype kokën e përbindëshve të detit në ujërat.
13Sina lõhestasid oma võimusega mere kaheks, sina lõid katki lohede pead vete peal.
14Copëtove kokat e Levitanëve dhe ia dhe për të ngrënë popullit të shkretëtirës.
14Sina purustasid Leviatani pead, sa andsid need söögiks meresõitjale rahvale.
15Bëre që të dalin burime dhe përrenj dhe thave lumenj të përhershëm.
15Sina lõhkusid allikad ja jõed, sina tegid voolavad jõed kuivaks.
16Jotja është dita, jotja është edhe nata; ti ke vendosur dritën dhe diellin.
16Sinu päralt on päev ja öögi on sinu päralt, sina oled valmistanud valguse ja päikese.
17Ti ke caktuar tërë kufijtë e tokës dhe ke bërë verën dhe dimrin.
17Sina oled seadnud kõik ilmamaa rajad, suve ja talve oled sina teinud.
18Mbaje mend këtë, o Zot, që armiku të ka fyer dhe që një popull i pamend ka përbuzur emrin tënd.
18Mõtle sellele! Vaenlane teotab Issandat ja jõle rahvas laimab su nime.
19Mos ia braktis bishave jetën e turtulleshës sate; mos harro përjetë jetën e të përvuajturve të tu.
19Ära anna oma tuvikese hinge kiskjate kätte, ära unusta oma viletsate elu jäädavalt!
20Respekto besëlidhjen, sepse vendet e errëta të tokës janë plot me strofka dhune.
20Vaata oma lepingule! Sest pimedad maanurgad on täis vägivalda.
21Mos lejo që i shtypuri të kthehet i turpëruar; bëj që i përvuajturi dhe nevojtari të lëvdojnë emrin tënd.
21Ära lase rõhutuid tulla häbiga tagasi, viletsad ja vaesed kiitku sinu nime!
22Çohu o Perëndi, mbro kauzën tënde! Mos harro që i pamendi të fyen tërë ditën.
22Tõuse, Jumal, seleta oma riiuasi, mõtle teotamisele, mis kogu päeva tuleb jõledalt mehelt!
23Mos harro britmën e armiqve të tu; zhurma e tyre që ngrihen kundër teje ngjitet vazhdimisht në qiell.
23Ära unusta oma vastaste kisa, nende möll, kes sulle vastu hakkavad, kohub suuremaks alatasa!