1Ejani, t'i këndojmë me gëzim Zotit; t'i dërgojmë britma gëzimi kalasë së shpëtimit tonë.
1Tulge, hõisakem Issandale, hüüdkem rõõmuga oma päästekalju poole!
2Le të shkojmë në prani të tij me lavde, ta kremtojmë me këngë.
2Tulgem tema palge ette tänamisega, hõisakem temale kiituslauludega!
3Sepse Zoti është një Perëndi i madh dhe një Mbret i madh mbi gjithë perënditë.
3Sest Issand on suur Jumal ja suur kuningas üle kõigi jumalate.
4Në duart e tij janë thellësitë e tokës dhe të tijat janë majat e larta të maleve.
4Tema käes on maa sügavused ja tema päralt on mägede tipud.
5I tij është deti, sepse ai e ka bërë, dhe dheu i thatë që duart e tij kanë modeluar.
5Tema oma on meri, sest tema on selle teinud, ja tema käed on valmistanud kuiva maa.
6Ejani, të adhurojmë dhe të përkulemi; të gjunjëzohemi përpara Zotit që na ka bërë.
6Tulge, kummardagem ja põlvitagem, heitkem maha Issanda, oma Looja palge ette!
7Sepse ai është Perëndia ynë dhe ne jemi populli i kullotës së tij dhe kopeja për të cilën ai kujdeset. Sot, po të jetë se dëgjoni zërin e tij,
7Sest tema on meie Jumal ja meie tema karjamaa rahvas ja lambad, kes on tema käe all. Täna, kui te kuulete ta häält,
8"mos e fortësoni zemrën tuaj si në Meriba, si ditën e Masas në shkretëtirë,
8ärge tehke kõvaks oma südant nõnda nagu Meribas, nõnda nagu Massa päeval kõrbes.
9ku etërit tuaj më tunduan dhe më vunë në provë, edhe pse i kishin parë veprat e mia.
9'Seal teie esiisad kiusasid mind, panid mind proovile, ehk küll said näha mu tööd.
10Për dyzet vjet e pata neveri atë brez dhe thashë: "Janë një popull me zemër të përdalë dhe nuk i njohin rrugët e mia.
10Nelikümmend aastat oli mul tülgastust sellest rahvapõlvest. Ja ma ütlesin: Nemad on eksija südamega rahvas, nad ei tunne minu teid.
11Prandaj u betova në zemërimin tim: Nuk do të hyjnë në prehjen time".
11Seepärast ma vandusin oma vihas: Nad ei pääse minu hingamisse!'