1Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:
1A Job odpovedal a riekol:
2"Ah, sikur dhembja ime të ishte peshuar tërësisht, dhe fatkeqësia ime të vihej bashkë mbi peshoren,
2Oj, aby bola dobre odvážená moja nevoľa, a moje utrpenie, aby razom zdvihli na váhe!
3do të ishte me siguri më e rëndë se rëra e detit! Për këtë arsye fjalët e mia nuk u përfillën.
3Lebo by to bolo teraz ťažšie nad piesok morí, a preto sú aj moje slová nerozmyslené.
4Duke qenë se shigjetat e të Plotfuqishmit janë brenda meje, shpirti im ua pi vrerin; tmerrete Perëndisë janë renditur kundër meje.
4Lebo strely Všemohúceho väzia vo mne, ktorých jed pije môj duch; hrôzy Božie postavily sa do šiku proti mne.
5Gomari i egër a pëllet vallë përpara barit, ose kau a buluron para forazhit të tij?
5Či azda reve divoký osol nad mladistvou trávou? Alebo či ručí vôl nad svojím krmom, slaným a miešaným?
6A hahet vallë një ushqim i amësht pa kripë, apo ka ndonjë farë shije në të bardhën e vezës?
6Či sa jie voľačo nechutné bez soli? Či je nejaká chuť v bielku vajca?
7Shpirti im nuk pranon të prekë gjëra të tilla, ato për mua janë si një ushqim i neveritshëm.
7A teraz práve to, čoho sa nechcela dotknúť moja duša, je ako mojím pokrmom v nemoci.
8Ah sikur të mund të kisha atë që kërkoj, dhe Perëndia të më jepte atë që shpresoj!
8Oj, aby sa naplnila moja žiadosť, a aby to, čo očakávam, dal Bôh!
9Dashtë Perëndia të më shtypë, të shtrijë dorën e tij dhe të më shkatërrojë!
9Totiž, žeby sa ľúbilo Bohu, aby ma rozdrtil, aby vystrel svoju ruku a vyťal ma!
10Kam megjithatë këtë ngushëllim dhe ngazëllehem në dhembjet që nuk po më kursehen, sepse nuk i kam fshehur fjalët e të Shenjtit.
10A mal by som ešte vždy útechu a vyskočil by som v bolesti, ktorej nešetrí, lebo som nezatajil slov Najsvätejšieho.
11Cila është forca ime që ende të mund të shpresoj, dhe cili është fundi im që të mund ta zgjas jetën time?
11Čo je moja sila, aby som dúfal, a čo je môj koniec, aby som znášal trpezlivo?
12Forca ime a është vallë ajo e gurëve, ose mishi im është prej bronzi?
12Či je moja sila silou kameňa? Alebo či je moje telo z medi?
13A s'jam fare pa ndihmë në veten time, dhe a nuk është larguar nga unë dituria?
13Isté je, že niet pre mňa pomoci vo mne, a to, čo by prospelo, je zahnané odo mňa.
14Për atë që është i pikëlluar, miku duhet të tregojë dhembshuri, edhe në qoftë se ai braktis frikën e të Plotfuqishmit.
14Hynúcemu prisluší milosrdenstvo od jeho priateľa, keby hneď i bázeň Všemohúceho bol opustil.
15Por vëllezërit e mi më kanë zhgënjyer si një përrua, si ujërat e përrenjve që zhduken.
15Moji bratia zklamali jako potok, jako riečište potokov, ktoré ta pošly,
16Ato turbullohen për shkak të akullit dhe në to fshihet bora,
16kalné od ľadu, v ktorých sa ukryl sneh;
17por gjatë stinës së nxehtë ato zhduken; me vapën e verës ato nuk duken më në vendin e tyre.
17v čase, keď sú ožehané slnkom, vysychajú; keď býva horúco, miznú zo svojho miesta.
18Ato gjarpërojnë në shtigjet e shtretërve të tyre; futen në shketëtirë dhe mbarojnë.
18Krútia sa stezky ich ciest, odchádzajú na pustinu a hynú.
19Karvanet e Temas i kërkojnë me kujdes, udhëtarët e Shebës kanë shpresa tek ata,
19Pozrú sa karavány z Témy, putujúce zástupy zo Šeby, ktoré sa nadejaly na ne!
20por ata mbeten të zhgënjyer megjithë shpresat e tyre; kur arrijnë aty mbeten të hutuar.
20Budú sa hanbiť, že v ne dúfaly; prijdú až ta a budú sa stydieť!
21Tani për mua ju jeni e njëjta gjë, shikoni tronditjen time të thellë dhe keni frikë.
21Lebo vy ste ním teraz, takým potokom: vidíte strašnú vec a bojíte sa.
22A ju kam thënë vallë: "Më jepni diçka" o "më bëni një dhuratë nga pasuria juaj",
22Či som povedal: Dajte mi!? Alebo: Uplaťte zo svojho majetku za mňa
23ose "liromëni nga duart e armikut", ose "më shpengoni nga duart e personave që përdorin dhunën"?
23a vysloboďte ma z ruky protivníka a vykúpte ma z ruky ukrutníkov?
24Më udhëzoni, dhe do të hesht; më bëni të kuptoj ku kam gabuar.
24Poučte ma, a ja budem mlčať, a vysvetlite mi, v čom som blúdil!
25Sa të frytshme janë fjalët e drejta! Por çfarë provojnë argumentet tuaja?
25Aké prenikavé sú slová pravdy! Ale čo nakára vaše káranie?!
26Mos keni ndërmend vallë të qortoni ashpër fjalët e mia dhe fjalimet e një të dëshpëruari, që janë si era?
26Či zamýšľate kárať slová? Lebo veď do vetra idú slová zúfalého!
27Ju do të hidhnit në short edhe një jetim dhe do të hapnit një gropë për mikun tuaj.
27Áno, o sirotu hádžete los a jednáte sa o svojho priateľa.
28Por tani pranoni të më shikoni, sepse nuk do të gënjej para jush.
28A tak teraz nech sa vám chce pozrieť na mňa, a istotne nebudem luhať do vašej tvári.
29Ndërroni mendim, ju lutem, që të mos bëhet padrejtësi! Po, ndërroni mendim, sepse bëhet fjalë për drejtësinë time.
29Vráťte sa, prosím, a zkúste, nech nie je neprávosti! Vráťte sa a zkúste ešte, moja spravedlivosť leží v tom!
30A ka vallë paudhësi në gjuhën time apo qiellza ime nuk i dallon më ligësitë?".
30Či je na mojom jazyku neprávosť? Či nerozozná moje ďasno zkazy? -