1Jobi e rifilloi ligjëratën e tij dhe tha:
1Y VOLVIO Job á tomar su propósito, y dijo:
2"Ah, sikur të isha si në muajt e së kaluarës, si në ditët kur Perëndia më mbronte,
2Quién me tornase como en los meses pasados, Como en los días que Dios me guardaba,
3kur llamba e tij shkëlqente mbi kokën time dhe me dritën e saj ecja në mes të errësirës;
3Cuando hacía resplandecer su candela sobre mi cabeza, A la luz de la cual yo caminaba en la oscuridad;
4siç isha në ditët e pjekurisë sime, kur mendja e fshehtë e Perëndisë kujdesej për çadrën time,
4Como fué en los días de mi mocedad, Cuando el secreto de Dios estaba en mi tienda;
5kur i Plotfuqishmi ishte akoma me mua dhe bijtë e mi më rrinin përqark;
5Cuando aún el Omnipotente estaba conmigo, Y mis hijos alrededor de mi;
6kur laja këmbët e mia në gjalpë dhe shkëmbi derdhte për mua rrëke vaji.
6Cuando lavaba yo mis caminos con manteca, Y la piedra me derramaba ríos de aceite!
7Kur dilja ne drejtim të portës së qytetit dhe ngrija fronin tim në shesh,
7Cuando salía á la puerta á juicio, Y en la plaza hacía preparar mi asiento,
8të rinjtë, duke më parë, hiqeshin mënjanë, pleqtë ngriheshin dhe qëndronin më këmbë;
8Los mozos me veían, y se escondían; Y los viejos se levantaban, y estaban en pie;
9princat ndërprisnin bisedat dhe vinin dorën mbi gojë;
9Los príncipes detenían sus palabras, Ponían la mano sobre su boca;
10zëri i krerëve bëhej më i dobët dhe gjuha e tyre ngjitej te qiellza.
10La voz de los principales se ocultaba, Y su lengua se pegaba á su paladar:
11veshi që më dëgjonte, më shpallte të lumtur, dhe syri që më shihte, dëshmonte për mua,
11Cuando los oídos que me oían, me llamaban bienaventurado, Y los ojos que me veían, me daban testimonio:
12sepse çliroja të varfrin që klithte për ndihmë, dhe jetimin që nuk kishte njeri që ta ndihmonte.
12Porque libraba al pobre que gritaba, Y al huérfano que carecía de ayudador.
13Bekimi i atij që ishte duke vdekur zbriste mbi mua dhe unë e gëzoja zemrën e gruas së ve.
13La bendición del que se iba á perder venía sobre mí; Y al corazón de la viuda daba alegría.
14Isha i veshur me drejtësi dhe ajo më mbulonte; drejtësia ime më shërbente si mantel dhe si çallmë.
14Vestíame de justicia, y ella me vestía como un manto; Y mi toca era juicio.
15Isha sy për të verbërin dhe këmbë për çalamanin;
15Yo era ojos al ciego, Y pies al cojo.
16isha një baba për të varfrit dhe hetoja rastin që nuk njihja.
16A los menesterosos era padre; Y de la causa que no entendía, me informaba con diligencia:
17I thyeja nofullat njeriut të keq dhe rrëmbeja gjahun nga dhëmbët e tij.
17Y quebraba los colmillos del inicuo, Y de sus dientes hacía soltar la presa.
18Dhe mendoja: "Kam për të vdekur në folenë time dhe do të shumëzoj ditët e mia si rëra;
18Y decía yo: En mi nido moriré, Y como arena multiplicaré días.
19rrënjët e mia do të zgjaten në drejtim të ujërave, vesa do të qëndrojë tërë natën në degën time;
19Mi raíz estaba abierta junto á las aguas, Y en mis ramas permanecía el rocío.
20lavdia ime do të jetë gjithnjë e re tek unë dhe harku im do të fitojë forcë të re në dorën time".
20Mi honra se renovaba en mí, Y mi arco se corroboraba en mi mano.
21Të pranishmit më dëgjonin duke pritur dhe heshtnin për të dëgjuar këshillën time.
21Oíanme, y esperaban; Y callaban á mi consejo.
22Mbas fjalës sime ata nuk përgjigjeshin, dhe fjalët e mia binin mbi ta si pika vese.
22Tras mi palabra no replicaban, Y mi razón destilaba sobre ellos.
23Më prisnin ashtu si pritet shiu dhe hapnin gojën e tyre si për shiun e fundit.
23Y esperábanme como á la lluvia, Y abrían su boca como á la lluvia tardía.
24Unë u buzëqeshja kur kishin humbur besimin, dhe nuk mund ta pakësonin dritën e fytyrës sime.
24Si me reía con ellos, no lo creían: Y no abatían la luz de mi rostro.
25Kur shkoja tek ata, ulesha si kryetar dhe rrija si një mbret midis trupave të tij, si një që ngushëllon të dëshpëruarit.
25Calificaba yo el camino de ellos, y sentábame en cabecera; Y moraba como rey en el ejército, Como el que consuela llorosos.