1Min son, akta på min vishet, böj ditt öra till mitt förstånd,
1¶ E taku tama, tahuri ki oki whakaaro nui, kia anga tou taringa ki toku matauranga:
2så att du bevarar eftertänksamhet och låter dina läppar taga kunskap i akt.
2Kia u ai koe ki te ngarahu pai, kia mau ai te matauranga i ou ngutu.
3Se, av honung drypa en trolös kvinnas läppar, och halare än olja är hennes mun.
3Ko nga ngutu hoki o te wahine ke, kei te maturuturunga iho o te honikoma, ngawari iho tona mangai i te hinu.
4Men på sistone bliver hon bitter såsom malört och skarp såsom ett tveeggat svärd.
4He kawa rawa hoki tona mutunga i te taru kawa; he koi, ano he hoari matarua.
5Hennes fötter styra nedåt mot döden till dödsriket draga hennes steg.
5Ko ona waewae e heke ana ki te mate, mau pu te reinga i ona takahanga;
6Livets väg vill hon ej akta på; hennes stigar äro villostigar, fastän hon ej vet det.
6Heoi kahore i kitea e ia te ara totika ki te ora: he kotiti ke ona ara, a kahore ia i te matau.
7Så hören mig nu, I barn, och viken icke ifrån min muns tal.
7Na reira, e aku tamariki, whakarongo mai ki ahau, kei mahue hoki nga kupu a toku mangai.
8Låt din väg vara fjärran ifrån henne, och nalkas icke dörren till hennes hus.
8Kia matara tou ara i a ia, kaua hoki e tata ki te tatau o tona whare;
9Må du ej åt andra få offra din ära, ej dina år åt en som hämnas grymt;
9Kei hoatu tou honore ki nga tangata ke, ou tau ki te hunga nanakia:
10må icke främmande få mätta sig av ditt gods och dina mödors frukt komma i en annans hus,
10Kei makona nga tangata ke i tou kaha, kei riro ou mauiui ki te whare o te tangata ke;
11så att du själv på sistone måste sucka, när ditt hull och ditt kött är förtärt.
11A ka tangi koe i tou whakamutunga, ina poto ou kikokiko me tou tinana.
12och säga: »Huru kunde jag så hata tuktan, huru kunde mitt hjärta så förakta tillrättavisning!
12A ka mea, Katae toku kino ki te ako; katae te mauiui o toku ngakau ki te tohutohu!
13Varför lyssnade jag icke till mina lärares röst, och böjde icke mitt öra till dem som ville undervisa mig?
13Kihai hoki ahau i whakarongo ki te reo o oku kaiwhakaako, kihai toku taringa i anga ki te hunga e tohutohu ana i ahau.
14Föga fattas nu att jag har drabbats av allt vad ont är, mitt i församling och menighet.
14Wahi iti kei nga kino katoa ahau i waenganui o te whakaminenga, o te huihui.
15Drick vatten ur din egen brunn det vatten som rinner ur din egen källa.
15¶ Inumia he wai i roto i tau ake rua, me nga wai rere ano i roto i tau ake poka.
16Icke vill du att dina flöden skola strömma ut på gatan, dina vattenbäckar på torgen?
16Kia tohatoha noa atu koia au puna wai, nga awa wai i nga huarahi?
17Nej, dig allena må de tillhöra, och ingen främmande jämte dig.
17Waiho ena mau anake, kauaka ma koutou tahi ko nga tangata ke.
18Din brunn må vara välsignad, och av din ungdoms hustru må du hämta din glädje;
18Kia manaakitia tau puna wai: kia koa ano koe ki te wahine o tou taitamarikitanga.
19hon, den älskliga hinden, den täcka gasellen, hennes barm förnöje dig alltid, i hennes kärlek finne du ständig din lust.
19Kia rite ia ki taua mea ahuareka, ki te hata, ki te mea ataahua ki te anaterope; kia makona koe i ona u i nga wa katoa, kia matenuitia tonutia e koe tona aroha.
20Min son, icke skall du hava din lust i en främmande kvinna? Icke skall du sluta din nästas hustru i din famn?
20He aha oti koe, e taku tama, ka matenui ai ki te wahine ke, i awhi ai i te uma o te wahine ke?
21Se, för HERRENS ögon ligga var människas vägar blottade, och på alla hennes stigar giver han akt.
21Kei mua hoki i nga kanohi o Ihowa nga ara o te tangata, a e meinga ana e ia kia papatairite ona ara katoa.
22Den ogudaktige fångas av sina egna missgärningar och fastnar i sin egen synds snaror.
22Ko ona kino ano hei hopu i te tangata kino, hei taura ona hara e mau ai ia.
23Han måste dö, därför att han icke lät tukta sig; ja, genom sin stora dårskap kommer han på fall.
23Ka mate ia, he mea kihai i whakaakona, ka pohehe i te nui o tona wairangi.