¹För sångmästaren, till Jedutun; av Asaf; en psalm.

¹¶ Ki te tino kaiwhakatangi, ki a Ierutunu. He himene na Ahapa. Ki te Atua toku reo, e karanga nei ahau, ki te Atua toku reo, a tera e tahuri mai tona taringa ki ahau.

²Jag vill höja min röst till Gud och ropa; jag vill höja min röst till Gud, för att han må lyssna till mig.

²I rapu ahau ki te Ariki i te ra o toku pouri: maro tonu toku ringa i te po, kihai ano i pepeke; kihai toku wairua i pai kia whakamarietia.

³På min nöds dag söker jag Herren; min hand är utsträckt om natten och förtröttas icke; min själ vill icke låta trösta sig.

³E mahara ana ahau ki te Atua, a e pouri ana: kei te whakaaroaro, a ngaro iho toku wairua. (Hera.

⁴Jag vill tänka på Gud och klaga; jag vill utgjuta mitt bekymmer, ty min ande försmäktar. Sela.

⁴E puritia ana e koe oku kanohi kia mataara tonu; he pouri ahau, te ahei te korero.

⁵Mina ögonlock håller du öppna; jag är full av oro och kan icke tala.

⁵Ka hoki oku whakaaro ki nga ra onamata, ki nga tau o tua iho.

⁶Jag tänker på forntidens dagar, på år som längesedan hava gått.

⁶E whakamahara ana ahau ki taku waiata i te po, e korerorero ana ki toku ngakau e rapurapu ana toku wairua.

⁷Jag vill om natten komma ihåg mitt strängaspel; i mitt hjärta vill jag utgjuta mitt bekymmer, och min ande skall eftersinna.

⁷Tera ranei te Ariki e panga tonu ake ake? A heoi ano ranei ana manakohanga mai?

⁸Skall då Herren förkasta evinnerligen och ingen nåd mer bevisa?

⁸Kua kahore ranei tana mahi tohu mo ake tonu atu? Kua whati ranei tana kupu a ake ake?

⁹Är det då ute med hans godhet för beständigt, har hans ord blivit till intet för alla tider?

⁹Kua wareware ranei te Atua ki te atawhai? Kua riri ranei ia, a tutakina atu ana e ia tona aroha? (Hera.

¹⁰Har Gud förgätit att vara nådig eller i vrede tillslutit sin barmhärtighet? Sela.

¹⁰Na ka mea ahau, Ko toku ngoikore tenei: otira ka mahara ahau ki nga tau o te ringa matau o te Runga Rawa.

¹¹Jag svarar: Nej, detta är min plågas tid, den Högstes högra hand är ej såsom förr.

¹¹¶ Ka mahara ahau ki nga mahi a Ihowa; ae ra, ka mahara ahau ki au mea whakamiharo o tua iho.

¹²Jag vill prisa HERRENS gärningar, ja, jag vill tänka på dina fordomtima under;

¹²Ka whakaaro hoki ahau ki au meatanga katoa, ka purakau ki au mahi.

¹³jag vill begrunda alla dina gärningar och eftersinna dina verk.

¹³E te Atua, kei te wahi tapu tou ara: ko wai te atua nui hei rite ki te Atua?

¹⁴Gud, i helighet går din väg; vem är en gud så stor som Gud?

¹⁴Ko koe te Atua e mahi nei i nga mea whakamiharo: kua whakapuakina e koe tou kaha i waenganui o nga iwi.

¹⁵Du är Gud, en Gud som gör under; du har uppenbarat din makt bland folken.

¹⁵Hokona ana e tou ringa tau iwi, nga tama a Hakopa raua ko Hohepa. (Hera.

¹⁶Med väldig arm förlossade du ditt folk, Jakobs och Josefs barn. Sela.

¹⁶I kite nga wai i a koe, e te Atua i kite nga wai i a koe, mataku ana: i oho ano nga rire.

¹⁷Vattnen sågo dig, och Gud, vattnen sågo dig och våndades, själva djupen darrade.

¹⁷Ringihia ana he wai e nga kapua, puaki ana te haruru o nga rangi: rererere ana au pere.

¹⁸Molnen göto ut strömmar av vatten, skyarna läto höra sin röst, och dina pilar foro omkring.

¹⁸I roto i te awhiowhio te haruru o tau whatitiri: marama noa te ao i nga uira; wiri ana te whenua, oioi ana.

¹⁹Ditt dunder ljöd i stormvirveln, ljungeldar lyste upp jordens krets, jorden darrade och bävade.

¹⁹I te moana tou ara, i nga wai nui tou huarahi, e kore ano e kitea ou takahanga.

²⁰Genom havet gick din väg, din stig genom stora vatten, och dina fotspår fann man icke.

²⁰He mea arahi e koe tau iwi ano he kahui, ara e te ringa o Mohi raua ko Arona.

²¹Så förde du ditt folk såsom en hjord genom Moses och Arons hand.