1АЗБАСКИ бисьёр касон ба тартиб додани нақли воқеаҳое шурӯъ кардаанд, ки рӯй доданошон дар миёни мо пурра маълум аст,
1Как уже многие начали составлять повествования о совершенно известных между нами событиях,
2Чунон ки аз ибтидо ба василаи шоҳидон ва ходимони Калом ба мо расондаанд, -
2как передали нам то бывшие с самого начала очевидцами и служителями Слова,
3Ман низ салоҳ донистам, ки ҳама чизро аз худи аввал бодиққат тадқиқ намуда, пай дар ҳам барои ту, эй Теофилуси мӯҳтарам, бинависам,
3то рассудилось и мне, по тщательном исследовании всего сначала, по порядку описать тебе, достопочтенный Феофил,
4То ки ту боэътимодии таълимотеро, ки дар он тарбият ёфтаӣ, бидонӣ.
4чтобы ты узнал твердое основание того учения, в котором был наставлен.
5Дар айёми Ҳиродус, подшоҳи Яҳудо, Закарье ном коҳине аз навбати Абиё буд, ва зани ӯ аз духтарони Ҳорун буда, Элисобаъ ном дошт.
5Во дни Ирода, царя Иудейского, был священник из Авиевой чреды, именем Захария, и жена его из рода Ааронова, имя ей Елисавета.
6Ҳар дуи онҳо пеши Худо одил буданд ва аз рӯи тамоми аҳком ва фароизи Худованд бекаму кост рафтор мекарданд.
6Оба они были праведны пред Богом, поступая по всем заповедям и уставам Господним беспорочно.
7Онҳо фарзанд надоштанд, зеро ки Элисобаъ нозой буд, ва ҳар ду ба гщронсолагй расида буданд.
7У них не было детей, ибо Елисавета была неплодна, и оба были уже в летах преклонных.
8Боре, вақте ки ӯ бо навбати худ пеши Худо каҳонат мекард,
8Однажды, когда он в порядке своей чреды служил пред Богом,
9Мувофиқи таомули каҳонат, куръа ба номи ӯ баромад, ки ба маъбади Худованд даромада, бухур кунад;
9по жребию, как обыкновенно было у священников, досталось ему войти в храм Господень для каждения,
10Ва дар вақги буҳур карданаш тамоми ҷамоат дар берун дуо мегуфтанд.
10а все множество народа молилось вне во время каждения, –
11Баногоҳ фариштаи Худованд бар ӯ зоҳир гардида, дар тарафи рости қурбонгоҳи бухур истод.
11тогда явился ему Ангел Господень, стоя по правую сторону жертвенника кадильного.
12Закарьё аз ин рӯъё музтариб шуда, ба ҳарос афтод.
12Захария, увидев его, смутился, и страх напал на него.
13Аммо фаришта ба ӯ гуфт: «Эӣ Закарьё, натарс, зеро ки дуои ту мустаҷоб шудааст, ва зани ту Элисобаъ ба ту писаре хоҳад зоид, ва ӯро Яҳьё хоҳӣ номид.
13Ангел же сказал ему: не бойся, Захария, ибо услышана молитва твоя, и жена твоя Елисавета родит тебе сына, и наречешь ему имя: Иоанн;
14«Ва туро шодмонӣ ва хурсандй насиб хоҳад шуд, ва бисьёр касон ба таваллуди ӯ шодӣ хоҳанд кард;
14и будет тебе радость и веселие, и многие о рождении его возрадуются,
15«Зеро ки ӯ дар назари Худованд бузург хоҳад буд, ва шароб ва арақ нахоҳад нӯшид, ва аз шиками модари худ аз Рӯҳулқудс пур хоҳад буд,
15ибо он будет велик пред Господом; не будет пить вина и сикера, и Духа Святаго исполнится еще от чрева матери своей;
16«Ва бисьёр касонро аз банӣИсроил ба Худованд Худои онҳо руҷӯъ хоҳад кунонд.
16и многих из сынов Израилевых обратит к Господу Богуих;
17«Ва пешопеши Ӯ бо рӯҳ ва қувваи Ильёс қадам хоҳад зад, го ки дилҳои падаронро ба фарзандон ва номутеонро ба ҳикмати одилон баргардонад ва халқи дурусте барои Худованд муҳайё созад».
17и предъидет пред Ним в духе и силе Илии, чтобы возвратить сердца отцов детям, и непокоривым образ мыслей праведников, дабы представить Господу народ приготовленный.
18Закарьё ба фаришта гуфт: «Инро аз рӯи чй бидонам? Зеро ки ман гщр ҳастам, зани ман низ ба пиронсолагй расидааст».
18И сказал Захария Ангелу: по чему я узнаю это? ибо я стар, и жена моя в летахпреклонных.
19Фаришта дар ҷавоби ӯ гуфт: «Ман Ҷаброил ҳастам, ки ба ҳузури Худо меистам, ва фиристода шудаам барои он ки бо ту сухан ронам ва ин муждаро ба ту бирасонам.
19Ангел сказал ему в ответ: я Гавриил, предстоящий пред Богом, и послан говорить с тобою и благовестить тебе сие;
20«Ва инак, забонат лол нгуда, то рӯзи ба амал омадани ин ту имконияти гап задан нахоҳӣ дошт, аз барои он ки басуханони ман, ки дар вақти худ ба иҷро хоҳанд расид, имон наовардӣ».
20и вот, ты будешь молчать и не будешь иметь возможности говорить до того дня, как это сбудется, за то, что тыне поверил словам моим, которые сбудутся в свое время.
21Дар ин миён ҷамоат мунтазири Закарье буданд ва тааҷҷуб менамуданд, ки ӯ дар маъбад даранг мекунад.
21Между тем народ ожидал Захарию и дивился, что он медлит в храме.
22Ва ҳангоме ки берун омад, ба онҳо гал заданатавонист, ва онҳо фаҳмиданд, ки ӯ дар маъбад рӯъее дидааст; ва ӯ ба онҳо имову ишора мекард, ва забонаш лол шуда буд.
22Он же, выйдя, не мог говорить к ним; и они поняли, что он видел видение в храме; и он объяснялся с ними знаками, и оставался нем.
23Вақте ки рӯзҳои ҳизматаш ба анҷом расқгь ба хонаи худ рафт.
23А когда окончились дни службы его, возвратился в дом свой.
24Ва баъд аз он рӯзҳо зани ӯ, Элисобаъ, ҳомила шуда, панҷ моҳ худро аз ҳама пинҳон дошт, ва гуфт:
24После сих дней зачала Елисавета, жена его, и таилась пять месяцев и говорила:
25«Дар ин рӯзҳо Худованд назар карда, ба ман чунин амал кард, то ки нанги маро аз миёни мардум бардорад».
25так сотворил мне Господь во дни сии, в которые призрел на меня, чтобы снять с меня поношение между людьми.
26Ва дар моҳи шашум Ҷаброили фаришта аз ҷониди Худо ба Носира ном шаҳри Ҷалил фиристода шуд
26В шестой же месяц послан был Ангел Гавриил от Бога в город Галилейский, называемый Назарет,
27Назди бокирае ки номзади Юсуф ном марде аз ҳонадони Довуд буд; ва номи он бокира Марьям буд.
27к Деве, обрученной мужу, именем Иосифу, из дома Давидова; имя же Деве: Мария.
28Ва фаришта назди вай даромада, гуфт: «Салом бар Ту, эй пурфайз! Худованд бо туст; ту дар миёни занон муборак ҳастй».
28Ангел, войдя к Ней, сказал: радуйся, Благодатная! Господь с Тобою; благословенна Ты между женами.
29Аммо ваи ӯро дида, аз суханонаш музтариб шуд ва дар дили худ гуфт, ки ин чй саломе бошад.
29Она же, увидев его, смутилась от слов его и размышляла, что бы это было за приветствие.
30Ва фаришта ба вай гуфт: «Эй Марьям, натарс, зеро ки ту назди Худо файз ёфтаӣ;
30И сказал Ей Ангел: не бойся, Мария,ибо Ты обрела благодать у Бога;
31«Ва инак, ҳомила шуда, Писаре ҳоҳӣ зоид, ва Ӯро Исо ҳоҳӣ номид;
31и вот, зачнешь во чреве, и родишь Сына, и наречешь Ему имя: Иисус.
32«Ва Ӯ бузург ҳоҳад буд ва Писари Ҳаққи Таоло номида ҳоҳад шуд; ва Худованд Худо тахти падараш Довудро ба Ӯ хоҳад дод;
32Он будет велик и наречется Сыном Всевышнего, и даст Ему Господь Бог престол Давида, отца Его;
33«Ва ӯ бар ҳонадони Яъқуб то абад салтанат хоҳад ронд, ва салтанати Ӯ интихо нахоҳад дошт».
33и будет царствовать над домом Иакова во веки, и Царству Его не будет конца.
34Марьям ба фаришта гуфт: «Ин чӣ гуна мешавад, дар сурате ки ман бокира ҳастам?»
34Мария же сказала Ангелу: как будет это, когда Я мужа не знаю?
35Фаришта дар ҷавоби вай гуфт: «Рӯҳулкудс бар ту хоҳад омад, ва қуввати Ҳаққи Таоло бар ту соя ҳоҳад афканд; бинобар ин он мавлуди Муқаддас ҳам Писари Худо номида ҳоҳад шуд;
35Ангел сказал Ей в ответ: Дух Святый найдет на Тебя, и сила Всевышнего осенит Тебя; посему и рождаемое Святое наречется Сыном Божиим.
36«Инак, ҳеши ту, Элисобаъ, ки ӯро нозой меноманд, ӯ низ дар пирии ҳуд писаре дар шикам дорад, ва ҳоло моҳи шашуми ӯст;
36Вот и Елисавета, родственница Твоя, называемая неплодною, и она зачала сына в старости своей, и ей уже шестой месяц,
37«Зеро ки назди Худо ҳеҷ каломе бе оқибат намемонад».
37ибо у Бога не останется бессильным никакое слово.
38Маръям гуфт: «Инак, канизи Худованд ҳастам; бигзор бо ман аз рӯи каломи ту бшпавад». Ва фаришта аз пеши вай рафт.
38Тогда Мария сказала: се, Раба Господня; да будет Мне по слову твоему. И отошел от Нее Ангел.
39Дар он рӯзҳо Марьям роҳсипор шуда, бо шитоб ба шаҳре рафт, ки дар кӯҳистони Яҳудо воқеъ аст,
39Встав же Мария во дни сии, с поспешностью пошла в нагорную страну, в город Иудин,
40Ва ба ҳонаи Закарьё даромада, ба Элисобаъ салом гуфт.
40и вошла в дом Захарии, и приветствовала Елисавету.
41Ва чун Элисобаъ саломи Марьямро шунид, бача дар шикамаш ба ҷунбиш омад; ва Элисобаъ аз Рӯҳулқудс пур шуд,
41Когда Елисавета услышала приветствие Марии, взыграл младенец во чреве ее; и Елисавета исполнилась Святаго Духа,
42Ва бо овози баланд хитоб намуда, гуфт: «Ту дар миёни занон муборак ҳастӣ, ва муборак аст самараи шиками ту!
42и воскликнула громким голосом, и сказала: благословенна Ты между женами, и благословен плод чрева Твоего!
43«Ва ин ба ман аз куҷост, ки модари Худованди ман назди ман омадааст?
43И откуда это мне, что пришла Матерь Господа моего ко мне?
44«Зеро ки чун садои саломи ту ба гӯшам расид, бача аз шодй дар шикамам ба чунбиш омад;
44Ибо когда голос приветствия Твоего дошел до слухамоего, взыграл младенец радостно во чреве моем.
45«Ва хушо вай, ки имон овардааст, ки он чи аз ҷониби Худованд ба вай гуфта шудааст, ба амал хоҳад омад».
45И блаженна Уверовавшая, потому что совершится сказанное Ей от Господа.
46Ва Марьям гуфт: «Чони ман Худовандро ситоиш мекунад,
46И сказала Мария: величит душа Моя Господа,
47«Ва рӯҳи ман аз Худои Наҷотдиҳандаи ман ба ваҷд омад,
47и возрадовался дух Мой о Боге, Спасителе Моем,
48«Ки Ӯ бар фурӯтании канизи Худ назар кардааст; зеро ки минбаъд ҳамаи наслҳо маро ҳушбахт хоҳанд хонд;
48что призрел Он на смирение Рабы Своей, ибо отныне будут ублажать Меня все роды;
49«Зеро ки он Қодир чизи бузурге барои ман ба амал овард, ва исми Ӯ муқаддас аст,
49что сотворил Мне величие Сильный, и свято имя Его;
50«Ва марҳамати Ӯ насл ба насл барои касонест, ки аз Ӯ метарсанд;
50и милость Его в роды родов к боящимся Его;
51«Қуввати бозуи Худро зоҳир сохт; онҳоеро, ки аз андешаҳои дилашон мағрур буданд, пароканда кард;
51явил силу мышцы Своей; рассеял надменных помышлениями сердца их;
52«Зӯроваронро аз тахтҳо вожгун сохт ва фурӯтанонро сарафроз гардонд;
52низложил сильных с престолов, и вознес смиренных;
53«Гуруснагонро аз неъматҳо лур кард, ва сарватдоронро тиҳидаст фиристод;
53алчущих исполнил благ, и богатящихся отпустил ни с чем;
54«Бандаи Худ Исроилро дастгирӣ кард, ба хотираи марҳамати Худ, -
54воспринял Израиля, отрока Своего, воспомянув милость,
55«Чунон ки ба падарони мо гуфта буд, - ба Иброҳим ва насли ӯ то абад».
55как говорил отцам нашим, к Аврааму и семени его до века.
56Ва Марьям қариб се моҳнаэди ӯ монд ва баъд бахонаи худ баргашт.
56Пребыла же Мария с нею около трех месяцев, и возвратилась в дом свой.
57Чун вақти зоидани Элнсобаъ расид, ӯ писаре зоид.
57Елисавете же настало время родить, и она родила сына.
58Ва ҳамсояҳо ва хешу табори ӯ шуниданд, ки Худованд марҳамати Худро ба ӯ афзун кардааст, ва бо ӯ шод шуданд.
58И услышали соседи и родственники ее, что возвеличил Господь милость Свою над нею, и радовались с нею.
59Ва дар рӯзи ҳащтум омаданд, ки кӯдакро хатна кунанд, ва мехостанд ӯро, аз рӯи номи падараш, Закарьё ном монанд.
59В восьмой день пришли обрезать младенца и хотелиназвать его, по имени отца его, Захариею.
60Лекин модараш дар ҷавоб гуфт: «Не, балки ӯ Яҳьё номида хоҳад шуд».
60На это мать его сказала:нет, а назвать его Иоанном.
61Ба вай гуфтанд: «Дар авлоди ту касе нест, ки чунин ном дошта бошад».
61И сказали ей: никого нет в родстве твоем, кто назывался бы сим именем.
62Ва бо имову ишорат аз падараш пурсиданд, ки ӯро чӣ ном ниҳодан мехоҳад.
62И спрашивали знаками у отца его, как бы он хотел назвать его.
63Ӯ тахтачае талабида, бар он навишт: «Нолш ӯ Яҳьёст». Ва ҳама мутааҷҷиб шуданд.
63Он потребовал дощечку и написал: Иоанн имя ему. И все удивились.
64Дарҳол даҳон ва забони ӯ кушода шуд, ва ӯ ба сухан даромада, Худоро ҳамду сано хонд.
64И тотчас разрешились уста его и язык его, и он стал говорить, благословляя Бога.
65Ва ҳамаи ҳамсояҳои онҳо ба ҳарос афтоданд; ватамоми ин воқеаро дар сар то сари кӯҳистони Яҳудо нақл мекарданд.
65И был страх на всех живущих вокруг них; и рассказывали обо всем этом по всейнагорной стране Иудейской.
66Ва ҳар кӣ мешунавид, инро дар дили худ ҷо дода, мегуфт: «Ин кӯдак кӣ хоҳад шуд?» Ва дасти Худованд бо ӯ буд.
66Все слышавшие положили это на сердце своем и говорили: что будет младенец сей? И рука Господня была с ним.
67Падари ӯ, Закарье, аз Рӯҳулқудс пур шуд ва нубувват намуда, гуфт:
67И Захария, отец его, исполнился Святаго Духа ипророчествовал, говоря:
68«Муборак аст Худованд Худои Исроил, ки қавми Худро парасторӣ намуда, ба вай халосй ато фармудааст,
68благословен Господь Бог Израилев, что посетил народ Свой и сотворил избавление ему,
69«Ва барои мо дар хонадони бандаи Худ Довуд шохи наҷот барпо кардааст,
69и воздвиг рог спасения нам в дому Давида, отрока Своего,
70«Чунон ки аз қадим бо забони анбиёи муқаддаси Худ гуфтааст,
70как возвестил устами бывших от века святых пророков Своих,
71«Ки моро аз душманони мо ва аз дасти ҳамаи онҳое ки аз мо нафрат доранд, наҷот хоҳад дод;
71что спасет нас от врагов наших и от руки всех ненавидящих нас;
72«Ба падарони мо марҳамат намуда, аҳди муқаддаси Худро,
72сотворит милость с отцами нашими и помянет святой завет Свой,
73«Қасамеро, ки Ӯба падари мо Иброҳим ёд карда буд, ба хотир хоҳад овард,
73клятву, которою клялся Он Аврааму, отцу нашему, дать нам,
74«Ва ба мо имконият хоҳад дод, ки аз дасти душманони худ халос шуда, бе тарсу бим
74небоязненно, по избавлении от руки врагов наших,
75«Ба Ӯ бо қудсият ва адолат хизмат кунем, дар ҳолате ки тамоми айёми умри худ пеши Ӯ бошем.
75служить Ему в святости и правде пред Ним, во все дни жизни нашей.
76«Ва ту, эй кӯдак, набии Ҳаққи Таоло хонда хоҳӣ шуд, зеро ки пешопеши Худованд қадам хоҳй зад, то ки роҳҳои Ӯро муҳайё кунӣ.
76И ты, младенец, наречешься пророком Всевышнего, ибо предъидешь пред лицем Господа приготовить пути Ему,
77«Ва ба қавми Ӯ бифаҳмонӣ, ки наҷот дар омурзиши гуноҳхои онҳост,
77дать уразуметь народу Его спасение в прощении грехов их,
78«Аз умқи марҳамати Худои мо, ки бо онморо Найири Толеъ аз олами боло парасторӣ намуд,
78по благоутробному милосердию Бога нашего, которым посетил нас Восток свыше,
79«То ки касони дар торикӣ ва сояи марг нишастаро мунаввар созад ва пойҳои моро ба роҳи осоиштагӣ равона кунад».
79просветить сидящих во тьме и тени смертной, направить ноги наши на путь мира.
80Ва кӯдак калон шуда, рӯҳаш қавӣ мегашт, ва то рӯзе ки бар Исроил зохир гардид, дар биёбонҳо буд.
80Младенец же возрастал и укреплялся духом, и был в пустынях до дня явления своего Израилю.