1"แต่เดี๋ยวนี้เขาเยาะข้า คือคนที่อ่อนกว่าข้าน่ะ คนที่ข้าจะเหยียดหยามพ่อของเขา ถึงกับไม่ยอมให้อยู่กับสุนัขที่เฝ้าฝูงแพะแกะของข้า
1“But now those who are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to put with my sheep dogs.
2ข้าจะได้อะไรจากกำลังมือของเขาทั้งหลาย คือของคนที่เรี่ยวแรงเขาหมดไปแล้ว
2Of what use is the strength of their hands to me, men in whom ripe age has perished?
3เพราะเหตุความขาดแคลนและหิวโหยพวกเขาจึงอยู่อย่างโดดเดี่ยว เมื่อก่อนเขาหนีไปยังถิ่นทุรกันดารซึ่งรกร้างและถูกทิ้งไว้เสียเปล่า
3They are gaunt from lack and famine. They gnaw the dry ground, in the gloom of waste and desolation.
4เขาเก็บผักชะครามซึ่งอยู่กับพุ่มไม้ และเอารากต้นซากมาเป็นอาหาร
4They pluck salt herbs by the bushes. The roots of the broom are their food.
5เขาถูกขับไล่ออกไปจากท่ามกลางคน (มีคนตะโกนตามเขาไปอย่างตามโจร)
5They are driven out from the midst of men. They cry after them as after a thief;
6ฉะนั้น เขาต้องพักอยู่ที่ลำละหาน ในโพรงดินและซอกหิน
6So that they dwell in frightful valleys, and in holes of the earth and of the rocks.
7เขาร้องอยู่ท่ามกลางพุ่มไม้ เขาเบียดกันอยู่ภายใต้ต้นตำแย
7Among the bushes they bray; and under the nettles they are gathered together.
8เขาเป็นลูกของคนถ่อย เออ เป็นลูกของคนเสียชื่อ เขาถูกกวาดออกไปเสียจากแผ่นดิน
8They are children of fools, yes, children of base men. They were flogged out of the land.
9และบัดนี้ข้ากลายเป็นเพลงเยาะเย้ยของเขา เออ ข้าเป็นคำครหาของเขา
9“Now I have become their song. Yes, I am a byword to them.
10เขาทั้งหลายสะอิดสะเอียนข้า และเหินห่างจากข้า เขาไม่รั้งรอที่จะถ่มน้ำลายลงหน้าของข้า
10They abhor me, they stand aloof from me, and don’t hesitate to spit in my face.
11เพราะพระเจ้าทรงหย่อนสายธนูของข้า และให้ข้าตกต่ำ เขาทั้งหลายก็เหวี่ยงความยั้งคิดเสียต่อหน้าข้า
11For he has untied his cord, and afflicted me; and they have thrown off restraint before me.
12คนหนุ่มลุกขึ้นข้างขวามือของข้า เขาผลักดันเท้าของข้าออกไป เขาเหวี่ยงทางแห่งความพินาศไว้ต่อสู้ข้า
12On my right hand rise the rabble. They thrust aside my feet, They cast up against me their ways of destruction.
13เขาพังทางเดินของข้า เขาเสริมภัยพิบัติให้ข้า ไม่มีผู้ใดช่วยเขาไว้เลย
13They mar my path, They set forward my calamity, without anyone’s help.
14เขามาหาข้าอย่างกับน้ำที่ทะลักเข้ามาอย่างเต็มที่ เขากลิ้งตัวเข้ามาหาข้าท่ามกลางซากปรักหักพัง
14As through a wide breach they come, in the midst of the ruin they roll themselves in.
15ความสยดสยองต่างๆหันมาใส่ข้า จิตใจของข้าถูกเขาติดตามอย่างลมตาม และความเจริญรุ่งเรืองของข้าศูนย์ไปเสียอย่างเมฆ
15Terrors have turned on me. They chase my honor as the wind. My welfare has passed away as a cloud.
16บัดนี้จิตใจของข้าก็ละลายไป วันแห่งความทุกข์ใจยึดตัวข้าไว้
16“Now my soul is poured out within me. Days of affliction have taken hold on me.
17กลางคืนกระดูกข้าทะลุไป และความเจ็บปวดที่แทะข้านั้นไม่หยุดพักเลย
17In the night season my bones are pierced in me, and the pains that gnaw me take no rest.
18เครื่องแต่งกายของข้าเสียรูปไปด้วยความรุนแรงแห่งโรคนี้ มันมัดข้าอย่างผ้าคอเสื้อรัดข้า
18By great force is my garment disfigured. It binds me about as the collar of my coat.
19พระเจ้าทรงเหวี่ยงข้าลงในปลัก และข้าก็กลายเป็นเหมือนผลคลีและขี้เถ้า
19He has cast me into the mire. I have become like dust and ashes.
20ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ และพระองค์หาทรงสดับข้าพระองค์ไม่ ข้าพระองค์ยืนขึ้น และพระองค์หาทรงมองไม่
20I cry to you, and you do not answer me. I stand up, and you gaze at me.
21พระองค์กลับทรงดุร้ายต่อข้าพระองค์ พระองค์ทรงต่อต้านข้าพระองค์ด้วยพระหัตถ์ทรงฤทธิ์ของพระองค์
21You have turned to be cruel to me. With the might of your hand you persecute me.
22พระองค์ทรงชูข้าพระองค์ขึ้นเหนือลม และทรงให้ข้าพระองค์ขี่ลม และทรงให้ตัวข้าพระองค์ละลายไป
22You lift me up to the wind, and drive me with it. You dissolve me in the storm.
23ข้าพระองค์ทราบแล้วว่าพระองค์จะทรงให้ข้าพระองค์ตายเสีย และให้ไปสู่ที่กำหนดของคนเป็นทั้งปวง
23For I know that you will bring me to death, To the house appointed for all living.
24ถึงกระนั้นเขาจะไม่ยื่นมือของเขาออกช่วยคนในแดนคนตาย ถึงแม้ว่าพวกเขาร้องขอความช่วยเหลือในท่ามกลางภัยพิบัติของเขา
24“However doesn’t one stretch out a hand in his fall? Or in his calamity therefore cry for help?
25ข้ามิได้ร้องไห้เพื่อผู้ที่วันเวลาของเขายากเย็นหรือ จิตใจของข้ามิได้โศกสลดเพื่อคนขัดสนหรือ
25Didn’t I weep for him who was in trouble? Wasn’t my soul grieved for the needy?
26แต่เมื่อข้ามองหาของดี ของร้ายก็มาถึง และเมื่อข้าคอยความสว่าง ความมืดก็มาถึง
26When I looked for good, then evil came; When I waited for light, there came darkness.
27จิตใจของข้าร้อนรุ่มไม่เคยสงบเลย วันแห่งความทุกข์ใจมาพบข้า
27My heart is troubled, and doesn’t rest. Days of affliction have come on me.
28ข้าได้ไว้ทุกข์ มิใช่ด้วยแดด ข้ายืนขึ้นในที่ชุมนุมชน และร้องขอความช่วยเหลือ
28I go mourning without the sun. I stand up in the assembly, and cry for help.
29ข้าเป็นพี่น้องกับมังกร และเป็นเพื่อนกับนกเค้าแมว
29I am a brother to jackals, and a companion to ostriches.
30ผิวหนังของข้าดำ กระดูกของข้าร้อนอย่างไฟไหม้
30My skin grows black and peels from me. My bones are burned with heat.
31เพราะฉะนั้นเสียงพิณเขาคู่ของข้ากลายเป็นเสียงโหยไห้ และเสียงขลุ่ยของข้ากลายเป็นเสียงของผู้ที่ร้องไห้"
31Therefore my harp has turned to mourning, and my pipe into the voice of those who weep.