¹Taong ipinanganak ng babae ay sa kaunting araw, at lipos ng kabagabagan.

¹力言人生是短暫且可悲“婦人所生的日子短少，滿有攪擾；

²Siya'y umuusli na gaya ng bulaklak, at nalalagas: siya rin nama'y tumatakas na gaya ng anino, at hindi namamalagi.

²他生長如花，又遭割下；他飛去如影，並不停留。

³At iyo bang idinidilat ang iyong mga mata sa isang gaya nito, at ipinagsasama mo ako upang hatulan mo?

³這樣的人你還睜眼看他，又把他帶到你跟前受審嗎？

⁴Sinong makakakuha ng malinis na bagay sa marumi? wala.

⁴誰能使潔淨出於污穢呢？無人有此本事。

⁵Yayamang ang kaniyang mga kaarawan ay nangapasiyahan, ang bilang ng kaniyang mga buwan ay talastas mo, at iyong hinanggahan ang kaniyang mga hangganan upang huwag siyang makaraan;

⁵人的日子既然被限定，他的月數亦在乎你，你也定下他的界限，使他不能越過。

⁶Ilayo mo sa kaniya ang iyong paningin, upang siya'y makapagpahinga, hanggang sa maganap niya, na gaya ng isang magpapaupa, ang kaniyang araw.

⁶就求你轉眼不看他，使他得歇息，直等到他像雇工一樣享受他的日子。

⁷Sapagka't may pagasa sa isang punong kahoy, na kung ito'y putulin, ay sisibol uli, at ang sariwang sanga niyaon ay hindi maglilikat.

⁷樹木常有希望，樹木若被砍下，也會再發芽，嫩枝仍生長不息。

⁸Bagaman ang kaniyang ugat ay tumanda sa lupa, at ang puno niyao'y mamatay sa lupa;

⁸雖然樹根衰老在地裡，樹幹也枯死在土中，

⁹Gayon ma'y sa pamamagitan ng amoy ng tubig ay sisibol, at magsasanga na gaya ng pananim.

⁹一有水氣，就會萌芽，又生長枝條如新栽的樹一樣。

¹⁰Nguni't ang tao ay namamatay at natutunaw; Oo, ang tao ay nalalagutan ng hininga, at saan nandoon siya?

¹⁰人死了，就化為烏有；人一氣絕就不在了。

¹¹Kung paanong ang tubig ay lumalabas sa dagat, at ang ilog ay humuhupa at natutuyo;

¹¹海洋中的水消失，江河枯竭乾涸，

¹²Gayon ang tao ay nabubuwal at hindi na bumabangon: hanggang sa ang langit ay mawala, sila'y hindi magsisibangon, ni mangagigising man sa kanilang pagkakatulog.

¹²人也是這樣一躺下去，就不再起來，直到天都沒有了還不醒過來，也不能從睡眠中被喚醒。

¹³Oh ikubli mo nawa ako sa Sheol. Na ingatan mo nawa akong lihim hanggang sa ang iyong poot ay makaraan, na takdaan mo nawa ako ng takdang panahon, at iyong alalahanin ako!

¹³但願你把我藏在陰間，把我隱藏，直到你的怒氣過去；願你為我定一個期限，好記念我。

¹⁴Kung ang isang tao ay mamatay, mabubuhay pa ba siya? Lahat ng araw ng aking pakikipagbaka ay maghihintay ako, hanggang sa dumating ang pagbabago.

¹⁴人若死了，怎能再活呢？我要在我一切勞苦的日子等待，等到我得釋放的時候來到。

¹⁵Ikaw ay tatawag, at ako'y sasagot sa iyo: ikaw ay magtataglay ng nasa sa gawa ng iyong mga kamay.

¹⁵你一呼叫，我就回答你，你必渴慕你手所作的。

¹⁶Nguni't ngayo'y binibilang mo ang aking mga hakbang: hindi mo ba pinapansin ang aking kasalanan?

¹⁶但現在你數點我的腳步，必不再鑒察我的罪過，

¹⁷Ang aking pagsalangsang ay natatatakan sa isang supot, at iyong inilalapat ang aking kasamaan.

¹⁷我的過犯被你封在囊中，我的罪孽你以灰泥遮蓋了。

¹⁸At tunay na ang bundok na natitibag, ay nawawala, at ang bato ay napababago mula sa kinaroroonan niyaon;

¹⁸山崩下墜，巖石挪開原處；

¹⁹Inuukit ng tubig ang mga bato; tinatangay ng mga baha niyaon ang alabok ng lupa: sa gayon iyong sinisira ang pagasa ng tao.

¹⁹流水磨蝕石頭，水的氾溢沖去地上的塵土，你也這樣滅絕人的指望。

²⁰Ikaw ay nananaig kailan man laban sa kaniya at siya'y pumapanaw; iyong pinapagbabago ang kaniyang mukha, at iyong pinayayaon siya.

²⁰你永遠勝過人，人就去世，你改變他的容貌，把他遣走。

²¹Ang kaniyang mga anak ay nagtataglay ng karangalan, at hindi niya nalalaman; at sila'y ibinababa, nguni't hindi niya nahahalata sila.

²¹他的兒女得尊榮，他並不曉得，他們降為卑，他也不覺得，

²²Nguni't ang kaniyang laman sa kaniya ay masakit, at ang kaniyang kaluluwa sa loob niya ay namamanglaw.

²²只覺自己身上的痛苦，為自己悲哀。”