1Oh Dios, bakit mo itinakuwil kami magpakailan man? Bakit ang iyong galit ay umuusok laban sa mga tupa ng iyong pastulan?
1قصيدة لآساف. لماذا رفضتنا يا الله الى الابد. لماذا يدخن غضبك على غنم مرعاك.
2Alalahanin mo ang iyong kapisanan na iyong binili ng una, na iyong tinubos upang maging lipi ng iyong mana; at ang bundok ng Sion na iyong tinahanan.
2اذكر جماعتك التي اقتنيتها منذ القدم وفديتها سبط ميراثك. جبل صهيون هذا الذي سكنت فيه.
3Itaas mo ang iyong mga paa sa mga walang hanggang guho, ang lahat na kasamaang ginawa ng kaaway sa santuario.
3ارفع خطواتك الى الخرب الابدية. الكل قد حطم العدو في المقدس.
4Ang mga kaaway mo'y nagsisiangal sa gitna ng iyong kapulungan; kanilang itinaas ang kanilang mga watawat na pinakatanda.
4قد زمجر مقاوموك في وسط معهدك جعلوا آياتهم آيات.
5Sila'y tila mga tao na nangagtaas ng mga palakol sa mga kakahuyan.
5يبان كانه رافع فؤوس على الاشجار المشتبكة.
6At ngayo'y lahat ng gawang inanyuan doon. Kanilang pinagputolputol ng palakol at ng mga pamukpok.
6والآن منقوشاته معا بالفؤوس والمعاول يكسرون.
7Kanilang sinilaban ng apoy ang iyong santuario; kanilang dinumhan ang tahanang dako ng iyong pangalan hanggang sa lupa.
7اطلقوا النار في مقدسك. دنسوا للارض مسكن اسمك.
8Kanilang sinabi sa kanilang puso, ating gibaing paminsan: kanilang sinunog ang lahat na sinagoga ng Dios sa lupain.
8قالوا في قلوبهم لنفنيهم معا. احرقوا كل معاهد الله في الارض.
9Hindi namin nakikita ang aming mga tanda: Wala nang propeta pa; at wala mang sinoman sa amin na nakakaalam kung hanggang kailan.
9آياتنا لا نرى. لا نبي بعد. ولا بيننا من يعرف حتى متى
10Hanggang kailan, Oh Dios, mangduduwahagi ang kaaway? Lalapastanganin ba ng kaaway ang iyong pangalan magpakailan man?
10حتى متى يا الله يعير المقاوم ويهين العدو اسمك الى الغاية.
11Bakit mo iniuurong ang iyong kamay, ang iyong kanan? Ilabas mo sa iyong sinapupunan, at iyong lipulin sila.
11لماذا ترد يدك ويمينك. اخرجها من وسط حضنك. افن.
12Gayon ma'y ang Dios ay aking Hari ng una, na nagliligtas sa gitna ng lupa.
12والله ملكي منذ القدم فاعل الخلاص في وسط الارض.
13Iyong hinawi ang dagat sa iyong kalakasan: iyong pinagbasag ang mga ulo ng mga buwaya sa mga tubig.
13انت شققت البحر بقوتك. كسرت رؤوس التنانين على المياه.
14Iyong pinagputolputol ang mga ulo ng leviatan, ibinigay mo siya na pagkain sa bayan na tumatahan sa ilang.
14انت رضضت رؤوس لوياثان. جعلته طعاما للشعب لاهل البرية.
15Ikaw ay nagbukas ng bukal at ilog: iyong tinutuyo ang mga malaking ilog.
15انت فجرت عينا وسيلا. انت يبّست انهارا دائمة الجريان.
16Ang araw ay iyo, ang gabi ay iyo rin: iyong inihanda ang liwanag at ang araw.
16لك النهار ولك ايضا الليل. انت هيأت النور والشمس.
17Iyong inilagay ang lahat ng mga hangganan ng lupa: iyong ginawa ang taginit at taginaw.
17انت نصبت كل تخوم الارض الصيف والشتاء انت خلقتهما
18Iyong alalahanin ito, na nangduwahagi ang kaaway, Oh Panginoon, at nilapastangan ng mangmang na bayan ang iyong pangalan.
18اذكر هذا ان العدو قد عيّر الرب وشعبا جاهلا قد اهان اسمك.
19Oh huwag mong ibigay ang kaluluwa ng inakay ng iyong kalapati sa mabangis na hayop: huwag mong kalimutan ang buhay ng iyong dukha magpakailan man.
19لا تسلم للوحش نفس يمامتك. قطيع بائسيك لا تنس الى الابد.
20Magkaroong pitagan ka sa tipan: sapagka't ang mga madilim na dako ng lupa ay puno ng mga tahanan ng karahasan.
20انظر الى العهد. لان مظلمات الارض امتلأت من مساكن الظلم.
21Oh huwag bumalik na may kahihiyan ang naaapi: pupurihin ng dukha at mapagkailangan ang iyong pangalan.
21لا يرجعن المنسحق خازيا. الفقير والبائس ليسبحا اسمك.
22Bumangon ka, Oh Dios, ipaglaban mo ang iyong sariling usap: alalahanin mo kung paanong dinuduwahagi ka ng mangmang buong araw.
22قم يا الله. اقم دعواك. اذكر تعيير الجاهل اياك اليوم كله.
23Huwag mong kalimutan ang tinig ng iyong mga kaaway: ang ingay niyaong nagsisibangon laban sa iyo ay patuloy na lumalala.
23لا تنس صوت اضدادك ضجيج مقاوميك الصاعد دائما