1Kararlıyım, ey Tanrı,Bütün varlığımla sana ezgiler, ilahiler söyleyeceğim!
1Taaveti laul ja lugu.
2Uyan, ey lir, ey çenk,Seheri ben uyandırayım!
2Kindel on mu süda, oh Jumal! Ma tahan laulda ja mängida, samuti mu au.
3Halkların arasında sana şükürler sunayım, ya RAB,Ulusların arasında seni ilahilerle öveyim.
3Virgu, naabel, virgu, kannel, ma äratan üles koidu!
4Çünkü sevgin göklere erişir,Sadakatin gökyüzüne ulaşır.
4Issand, ma tahan sind tänada rahvaste seas, ja tahan sulle mängida rahvahõimude keskel.
5Yüceliğini göster göklerin üstünde, ey Tanrı,Görkemin bütün yeryüzünü kaplasın!
5Sest suur kuni taevasteni on sinu heldus ja kuni ülemate pilvedeni sinu ustavus.
6Kurtar bizi sağ elinle, yardım et,Sevdiklerin özgürlüğe kavuşsun diye!
6Jumal, ülenda ennast üle taevaste ja üle kogu ilmamaa olgu su auhiilgus!
7Tanrı şöyle konuştu kutsal yerinde:‹‹Şekemi sevinçle bölüştürecek,Sukkot Vadisini ölçeceğim.
7Et pääseksid su armsad, selleks aita oma parema käega ja vasta meile!
8Gilat benimdir, Manaşşe de benim,Efrayim miğferim,Yahuda asam.
8Jumal on rääkinud oma pühamus: Ma tahan võidutseda, jaotada Sekemi ja mõõta ära Sukkoti oru.
9Moav yıkanma leğenim,Edomun üzerine çarığımı fırlatacağım,Filiste zaferle haykıracağım.›› fırlatılması, bir yerin sahiplenilmesi anlamına geliyordu.
9Gilead on minu ja Manasse on minu, Efraim on mu pea kaitse. Juuda on mu valitsuskepp,
10Kim beni surlu kente götürecek?Kim bana Edoma kadar yol gösterecek?
10Moab on mu pesukauss, Edomi peale ma viskan oma sandaali. Vilistimaa, hõiska minule!
11Ey Tanrı, sen bizi reddetmedin mi?Ordularımıza öncülük etmiyor musun artık?
11Kes viib mu kindlasse linna? Kes saadab mind Edomini?
12Yardım et bize düşmana karşı,Çünkü boştur insan yardımı.
12Eks sina, Jumal, tõuganud meid ära, ega sina, Jumal, läinudki välja meie sõjaväega?!
13Tanrı'yla zafer kazanırız,O çiğner düşmanlarımızı.
13Anna meile abi kitsikuses, sest tühine on inimeste abi!
14Jumalaga me teeme vägevaid tegusid ja tema tallab maha meie rõhujad.