¹RAB çobanımdır,Eksiğim olmaz.

¹Taaveti laul. Issand on mu karjane, mul pole millestki puudust.

²Beni yemyeşil çayırlarda yatırır,Sakin suların kıyısına götürür.

²Haljale aasale paneb ta mind lebama, hingamisveele saadab ta mind;

³İçimi tazeler,Adı uğruna bana doğru yollarda öncülük eder.

³tema kosutab mu hinge. Ta juhib mind õiguse rööbastesse oma nime pärast.

⁴Karanlık ölüm vadisinden geçsem bile,Kötülükten korkmam.Çünkü sen benimlesin.Çomağın, değneğin güven verir bana.

⁴Ka kui ma kõnniksin pimedas orus, ei karda ma kurja, sest sina oled minuga; su karjasekepp ja su sau, need trööstivad mind.

⁵Düşmanlarımın önünde bana sofra kurarsın,Başıma yağ sürersin,Kâsem taşıyor.

⁵Sa katad mu ette laua mu vastaste silma all; sa võiad mu pead õliga, mu karikas on pilgeni täis.

⁶Ömrüm boyunca yalnız iyilik ve sevgi izleyecek beni,Hep RAB'bin evinde oturacağım.

⁶Ainult headus ja heldus järgivad mind kõik mu elupäevad ja ma jään Issanda kotta eluajaks.