1Gelin, RABbe sevinçle haykıralım,Bizi kurtaran kayaya sevinç çığlıkları atalım,
1Tulge, hõisakem Issandale, hüüdkem rõõmuga oma päästekalju poole!
2Şükranla huzuruna çıkalım,Ona sevinç ilahileri yükseltelim!
2Tulgem tema palge ette tänamisega, hõisakem temale kiituslauludega!
3Çünkü RAB ulu Tanrıdır,Bütün ilahların üstünde ulu kraldır.
3Sest Issand on suur Jumal ja suur kuningas üle kõigi jumalate.
4Yerin derinlikleri Onun elindedir,Dağların dorukları da Onun.
4Tema käes on maa sügavused ja tema päralt on mägede tipud.
5Deniz Onundur, çünkü O yarattı,Karaya da Onun elleri biçim verdi.
5Tema oma on meri, sest tema on selle teinud, ja tema käed on valmistanud kuiva maa.
6Gelin, tapınalım, eğilelim,Bizi yaratan RABbin önünde diz çökelim.
6Tulge, kummardagem ja põlvitagem, heitkem maha Issanda, oma Looja palge ette!
7Çünkü O Tanrımızdır,Bizse Onun otlağının halkı,Elinin altındaki koyunlarız. Bugün sesini duyarsanız,
7Sest tema on meie Jumal ja meie tema karjamaa rahvas ja lambad, kes on tema käe all. Täna, kui te kuulete ta häält,
8Merivada, o gün çölde, Massadafö olduğu gibi,Yüreklerinizi nasırlaştırmayın.
8ärge tehke kõvaks oma südant nõnda nagu Meribas, nõnda nagu Massa päeval kõrbes.
9Yaptıklarımı görmelerine karşın,Atalarınız orada beni sınayıp denediler.
9'Seal teie esiisad kiusasid mind, panid mind proovile, ehk küll said näha mu tööd.
10Kırk yıl o kuşaktan hep iğrendim,‹‹Yüreği kötü yola sapan bir halktır›› dedim,‹‹Yollarımı bilmiyorlar.››
10Nelikümmend aastat oli mul tülgastust sellest rahvapõlvest. Ja ma ütlesin: Nemad on eksija südamega rahvas, nad ei tunne minu teid.
11Bu yüzden öfkeyle ant içtim:‹‹Huzur diyarıma asla girmeyecekler!›› Say.14:26-35; İbr.4:1-7).
11Seepärast ma vandusin oma vihas: Nad ei pääse minu hingamisse!'