¹Naamalı Sofar şöyle yanıtladı:

¹Da tok Sofar fra Na'ama til orde og sa:

²‹‹Bunca söz yanıtsız mı kalsın?Çok konuşan haklı mı sayılsın?

²Skulde en ordflom bli uten svar, eller en ordgyter få rett?

³Saçmalıkların karşısında sussun mu insanlar?Sen alay edince kimse seni utandırmasın mı?

³Skulde dine store ord drive menn til taushet, skulde du spotte uten at nogen skammer dig ut?

⁴Tanrıya, ‹İnancım arıdır› diyorsun,‹Senin gözünde temizim.›

⁴Og skal du få si: Ren er min lære, og skyldfri er jeg i dine øine?

⁵Ama keşke Tanrı konuşsa,Sana karşı ağzını açsa da,

⁵Men bare Gud vilde tale og oplate sine leber mot dig

⁶Bilgeliğin sırlarını bildirse!Çünkü bilgelik çok yönlüdür.Bil ki, Tanrı günahlarından bazılarını unuttu bile.

⁶og åpenbare dig visdommens hemmeligheter, at det i dem er dobbelt forstand! Da måtte du nok innse at Gud tilgir dig noget av din misgjerning.

⁷‹‹Tanrının derin sırlarını anlayabilir misin?Her Şeye Gücü Yetenin sınırlarına ulaşabilir misin?

⁷Mon du kan finne bunn i Guds vesen eller nå frem til den Allmektiges ytterste grense?

⁸Onlar gökler kadar yüksektir, ne yapabilirsin?Ölüler diyarından derindir, nasıl anlayabilirsin?

⁸Himmelhøi er den*, hvad kan du gjøre? Dypere enn dødsriket, hvad vet du? / {* d.e. Guds visdom.}

⁹Ölçüleri yeryüzünden uzun,Denizden geniştir.

⁹Lengere enn jorden er dens mål og bredere enn havet.

¹⁰‹‹Gelip seni hapsetse, mahkemeye çağırsa,Kim Ona engel olabilir?

¹⁰Om han farer frem og setter i fengsel og sammenkaller retten, hvem vil da hindre ham?

¹¹Çünkü O yalancıları tanır,Kötülüğü görür de dikkate almaz mı?

¹¹For han, han kjenner de falske folk og ser uretten, uten at han trenger å gi akt på den,

¹²Ne zaman yaban eşeği insan doğurursa,Aptal da o zaman sağduyulu olur.

¹²og selv en uvettig mann får forstand*, og et ungt villesel blir født til menneske. / {* når Gud således går i rette med ham, JBS 11, 10.}

¹³‹‹Ona yüreğini adar,Ellerini açarsan,

¹³Hvis du retter ditt hjerte og utbreder dine hender til ham -

¹⁴İşlediğin günahı kendinden uzaklaştırır,Çadırında haksızlığa yer vermezsen,

¹⁴er det synd i din hånd, da ha den bort og la ikke urett bo i dine telt -

¹⁵Utanmadan başını kaldırır,Sağlam ve korkusuz olabilirsin.

¹⁵ja, da skal du, fri for lyte, opløfte ditt åsyn og stå fast og ikke frykte;

¹⁶Sıkıntılarını unutur,Akıp gitmiş sular gibi anarsın onları.

¹⁶for du skal glemme din møie, som forbifarne vann skal du komme den i hu.

¹⁷Yaşamın öğlen güneşinden daha parlak olur,Karanlık sabaha döner.

¹⁷Og lysere enn middagen blir da ditt liv; mørket blir for dig som morgenen.

¹⁸Güven duyarsın, çünkü umudun olur,Çevrene bakıp güvenlik içinde yatarsın.

¹⁸Og du skal være trygg, for da er det håp, og når du har sett dig vel omkring, kan du legge dig trygt til ro.

¹⁹Uzanırsın, korkutan olmaz,Birçokları senden lütuf diler.

¹⁹Og du skal hvile, og ingen skal skremme dig op, og mange skal søke din yndest.

²⁰Ama kötülerin gözlerinin feri sönecek,Kaçacak yer bulamayacaklar,Tek umutları son soluklarını vermek olacak.››

²⁰Men de ugudeliges øine tæres bort; de har ingen tilflukt mere, og deres håp er å utånde sjelen.