1Böylece bu üç kişi Eyüpe yanıt vermekten vaz geçti, çünkü Eyüp kendi doğruluğundan emindi.
1De tre menn svarte ikke Job mere, fordi han var rettferdig i sine egne øine.
2Ram ailesinden Bûzlu Barakel oğlu Elihu Eyüpe çok öfkelendi. Çünkü Eyüp kendini Tanrıdan haklı görüyordu.
2Da optendtes Elihus vrede - han stammet fra Bus* og var sønn av Barak'el, av Rams ætt. Mot Job optendtes hans vrede, fordi han holdt sig selv for å være rettferdig for Gud, / {* 1MO 22, 21.}
3Elihu Eyüpün üç arkadaşına da öfkelendi, çünkü Eyüpü suçlamalarına karşın sağlam bir yanıt bulamamışlardı.
3og mot hans tre venner optendtes hans vrede, fordi de ikke fant noget svar og allikevel dømte Job skyldig.
4Elihu Eyüple konuşmak için sırasını beklemişti, çünkü ötekiler yaşça kendisinden büyüktü.
4Elihu hadde ventet med å tale til Job, fordi de andre var eldre av år enn han.
5Bu üç kişinin başka bir şey söyleyemeyeceğini görünce öfkesi alevlendi. ‹‹Tanrıyı››.
5Da nu Elihu så at det ikke var noget svar i de tre menns munn, da optendtes hans vrede.
6Bûzlu Barakel oğlu Elihu şöyle konuştu: ‹‹Ben yaşça küçüğüm, sizse yaşlısınız.Bu yüzden çekindim, bildiğimi söylemekten korktum.
6Så tok da Elihu, sønn av Barak'el, busitten, til orde og sa: Jeg er ung av år, og I er gråhårede; derfor holdt jeg mig tilbake og torde ikke uttale for eder hvad jeg vet.
7‹Çok gün görenler konuşsun› dedim,‹Çok yıl yaşayanlar bilgeliği öğretsin.›
7Jeg tenkte: La alderen tale og de mange år forkynne visdom!
8Oysa insana ruh,Her Şeye Gücü Yetenin soluğu akıl verir.
8Dog, det er menneskets ånd og den Allmektiges åndepust som gjør forstandig.
9Akıl yaşta değil baştadır.Adaleti anlamak yaşa bakmaz.
9De gamle er ikke alltid vise, ikke alltid forstår oldinger hvad rett er.
10‹‹Bu yüzden, ‹Beni dinleyin› diyorum,Ben de bildiğimi söyleyeyim.
10Derfor sier jeg: Hør nu på mig! Også jeg vil uttale hvad jeg vet.
11Siz konuşurken ben bekledim,Siz ne diyeceğinizi araştırırkenDüşüncelerinizi dinledim.
11Jeg ventet på eders ord, jeg lyttet efter forstandig tale fra eder, mens I grundet på hvad I skulde si.
12Bütün dikkatimi size çevirdim.Ama hiçbiriniz Eyüpün haksızlığını kanıtlayamadı,Onun söylediklerine karşılık veremedi.
12Jeg gav akt på eder; men det var ingen av eder som gjendrev Job, ingen som svarte på hans ord.
13‹Biz bilgeliğe eriştik,Bırakın Tanrı onu haksız çıkarsın, insan değil› demeyin.
13Si ikke: Vi har funnet visdom hos ham; bare Gud kan få bukt med ham, ikke noget menneske!
14Ama Eyüpün sözlerinin hedefi ben değildim,Bu yüzden onu sizin sözlerinizle yanıtlamayacağım.
14Han har jo ikke rettet sin tale mot mig, og med eders ord vil jeg ikke svare ham.
15‹‹Onlar yıldı, yanıt veremiyorlar artık,Söyleyecek şeyleri kalmadı.
15De er forferdet og svarer ikke mere; ordene er blitt borte for dem.
16Onlar konuşmuyor diye ben beklemeli miyim,Duruyor, yanıt vermiyorlar diye?
16Skal jeg vente, fordi de ikke taler, fordi de står der og ikke svarer mere?
17Benim de söyleyecek sözüm var,Ben de bildiğimi söyleyeceğim.
17Også jeg vil nu svare for min del; også jeg vil uttale hvad jeg vet.
18Çünkü içim dolu,İçimdeki ruh beni zorluyor.
18For jeg er full av ord; ånden i mitt indre driver mig.
19İçim açılmamış şarap gibi,Yeni şarap tulumları gibi patlamak üzere.
19Mitt indre er som innestengt vin; som nyfylte skinnsekker vil det revne.
20Konuşup rahatlamalıyım,Ağzımı açıp yanıtlamalıyım.
20Jeg vil tale, så jeg kan få luft; jeg vil åpne mine leber og svare.
21Kimseye ayrıcalık göstermeyecek,Kimseye yaltaklanmayacağım.
21Jeg vil ikke ta parti for nogen, og jeg vil ikke smigre for noget menneske;
22Çünkü yaltaklanmayı bilsem,Yaratıcım beni hemen yok ederdi.
22for jeg forstår ikke å smigre; ellers kunde min skaper lett rykke mig bort.