¹RABbe övgüler sun, ey gönlüm!Ya RAB Tanrım, ne ulusun!Görkem ve yücelik kuşanmışsın,

¹Min sjel, lov Herren! Herre min Gud, du er såre stor, høihet og herlighet har du iklædd dig.

²Bir kaftana bürünür gibi ışığa bürünmüşsün.Gökleri bir çadır gibi geren,

²Han hyller sig i lys som i et klædebon, han spenner himmelen ut som et telt,

³Evini yukarıdaki sular üzerine kuran,Bulutları kendine savaş arabası yapan,Rüzgarın kanatları üzerinde gezen,

³han som tømrer i vannene sine høie saler, han som gjør skyene til sin vogn, som farer frem på vindens vinger.

⁴Rüzgarları kendine haberci,Yıldırımları hizmetkâr eden sensin. eden sensin›› ya da ‹‹Meleklerini rüzgarlar, hizmetkârlarını ateş alevleri yapan sensin››.

⁴Han gjør vinder til sine engler, luende ild til sine tjenere.

⁵Yeryüzünü temeller üzerine kurdun,Asla sarsılmasın diye.

⁵Han grunnfestet jorden på dens støtter, den skal ikke rokkes i all evighet.

⁶Engini ona bir giysi gibi giydirdin,Sular dağların üzerinde durdu.

⁶Du hadde dekket den med dype vann som med et klædebon; vannene stod over fjellene.

⁷Sen kükreyince sular kaçtı,Göğü gürletince hemen çekildi.

⁷For din trusel flydde de, for din tordens røst for de hastig bort.

⁸Dağları aşıp derelere aktı,Onlar için belirlediğin yerlere doğru.

⁸De steg op til fjellene, fór ned i dalene, til det sted du hadde grunnfestet for dem.

⁹Bir sınır koydun önlerine,Geçmesinler, gelip yeryüzünü bir daha kaplamasınlar diye.

⁹En grense satte du, som de ikke skal overskride; de skal ikke vende tilbake for å dekke jorden.

¹⁰Vadilerde fışkırttığın pınarlar,Dağların arasından akar.

¹⁰Han lar kilder springe frem i dalene; mellem fjellene går de.

¹¹Bütün kır hayvanlarını suvarır,Yaban eşeklerinin susuzluğunu giderirler.

¹¹De gir alle markens dyr å drikke; villeslene slukker sin tørst.

¹²Kuşlar yanlarında yuva kurar,Dalların arasında ötüşürler.

¹²Over dem bor himmelens fugler; mellem grenene lar de høre sin røst.

¹³Gökteki evinden dağları sularsın,Yeryüzü işlerinin meyvesine doyar.

¹³Han vanner fjellene fra sine høie saler; av dine gjerningers frukt mettes jorden.

¹⁴Hayvanlar için ot,İnsanların yararı için bitkiler yetiştirirsin;İnsanlar ekmeğini topraktan çıkarsın diye,

¹⁴Han lar gress gro for feet og urter til menneskets tjeneste, til å få brød frem av jorden.

¹⁵Yüreklerini sevindiren şarabı,Yüzlerini güldüren zeytinyağını,Güçlerini artıran ekmeği hep sen verirsin.

¹⁵Og vin gleder menneskets hjerte, så den gjør åsynet mer skinnende enn olje, og brød styrker menneskets hjerte.

¹⁶RABbin ağaçları,Kendi diktiği Lübnan sedirleri suya doyar.

¹⁶Herrens trær mettes, Libanons sedrer som han har plantet,

¹⁷Kuşlar orada yuva yapar,Leyleğin evi ise çamlardadır.

¹⁷der hvor fuglene bygger rede, storken som har sin bolig i cypressene.

¹⁸Yüksek dağlar dağ keçilerinin uğrağı,Kayalar kaya tavşanlarının sığınağıdır.

¹⁸De høie fjell er for stengjetene, klippene er tilflukt for fjellgrevlingene.

¹⁹Mevsimleri göstersin diye ayı,Batacağı zamanı bilen güneşi yarattın.

¹⁹Han gjorde månen til å fastsette tidene; solen kjenner sin nedgangstid.

²⁰Karartırsın ortalığı, gece olur,Başlar kıpırdamaya orman hayvanları.

²⁰Du gjør mørke, og det blir natt; i den rører sig alle dyrene i skogen.

²¹Genç aslan av peşinde kükrer,Tanrıdan yiyecek ister.

²¹De unge løver brøler efter rov, for å kreve sin føde av Gud.

²²Güneş doğuncaİnlerine çekilir, yatarlar.

²²Solen går op, de trekker sig tilbake og legger sig i sine boliger.

²³İnsan işine gider,Akşama dek çalışmak için.

²³Mennesket går ut til sin gjerning og til sitt arbeid inntil aftenen.

²⁴Ya RAB, ne çok eserin var!Hepsini bilgece yaptın;Yeryüzü yarattıklarınla dolu.

²⁴Hvor mange dine gjerninger er, Herre! Du gjorde dem alle viselig; jorden er full av det du har skapt.

²⁵İşte uçsuz bucaksız denizler,İçinde kaynaşan sayısız canlılar,Büyük küçük yaratıklar.

²⁵Der er havet, stort og vidtstrakt; der er en vrimmel uten tall, der er dyr, både små og store.

²⁶Orada gemiler dolaşır,İçinde oynaşsın diye yarattığın Livyatan da orada.

²⁶Der går skibene, Leviatan*, som du skapte til å leke sig der. / {* SLM 74, 14.}

²⁷Hepsi seni bekliyor,Yiyeceklerini zamanında veresin diye.

²⁷Alle venter de på dig, at du skal gi dem deres føde i sin tid.

²⁸Sen verince onlar toplar,Sen elini açınca onlar iyiliğe doyar.

²⁸Du gir dem, de sanker; du oplater din hånd, de mettes med godt.

²⁹Yüzünü gizleyince dehşete kapılırlar,Soluklarını kesince ölüp toprak olurlar.

²⁹Du skjuler ditt åsyn, de forferdes; du drar deres livsånde tilbake, de dør og vender tilbake til sitt støv.

³⁰Ruhunu gönderince var olurlar,Yeryüzüne yeni yaşam verirsin.

³⁰Du sender din Ånd ut, de skapes, og du gjør jordens skikkelse ny igjen.

³¹RABbin görkemi sonsuza dek sürsün!Sevinsin RAB yaptıklarıyla!

³¹Herrens ære være til evig tid! Herren glede sig i sine gjerninger!

³²O bakınca yeryüzü titrer,O dokununca dağlar tüter.

³²Han som ser til jorden, og den bever, som rører ved fjellene, og de ryker.

³³Ömrümce RABbe ezgiler söyleyecek,Var oldukça Tanrımı ilahilerle öveceğim.

³³Jeg vil lovsynge Herren så lenge jeg lever; jeg vil synge for min Gud så lenge jeg er til.

³⁴Düşüncem ona hoş görünsün,Sevincim RAB olsun!

³⁴Måtte min tale tekkes ham! Jeg vil glede mig i Herren!

³⁵Tükensin dünyadaki günahlılar,Yok olsun artık kötüler!RAB'be övgüler sun, ey gönlüm!RAB'be övgüler sunun!

³⁵Men måtte syndere utryddes av jorden, og ugudelige ikke mere finnes! Min sjel, lov Herren! Halleluja*! / {* d.e. lov Herren.}