¹Naamalı Sofar şöyle yanıtladı:

¹Tu odpovedal Cófar Naamatský a riekol:

²‹‹Bunca söz yanıtsız mı kalsın?Çok konuşan haklı mı sayılsın?

²Či azda množstvo slov má zostať bez odpovedi? Ale je isté, že muž hojných rtov nebude spravedlivý.

³Saçmalıkların karşısında sussun mu insanlar?Sen alay edince kimse seni utandırmasın mı?

³Tvoje márne reči umlčujú ľudí; posmievaš sa, a niet toho, kto by ťa zahanbil,

⁴Tanrıya, ‹İnancım arıdır› diyorsun,‹Senin gözünde temizim.›

⁴a hovoríš: Moja náuka, je čistá, a vraj som čistý, Bože, v tvojich očiach.

⁵Ama keşke Tanrı konuşsa,Sana karşı ağzını açsa da,

⁵Ale oj, aby prehovoril Bôh a aby otvoril proti tebe svoje rty!

⁶Bilgeliğin sırlarını bildirse!Çünkü bilgelik çok yönlüdür.Bil ki, Tanrı günahlarından bazılarını unuttu bile.

⁶Vtedy by ti oznámil tajomstvá múdrosti, lebo dvakrát toľko si zaslúžil vskutku a vedz, že ti Bôh dáva zabudnúť mnoho z tvojej neprávosti.

⁷‹‹Tanrının derin sırlarını anlayabilir misin?Her Şeye Gücü Yetenin sınırlarına ulaşabilir misin?

⁷Či azda vystihneš hlbiny bytosti Boha? Či dosiahneš až po dokonalosť Všemohúceho?

⁸Onlar gökler kadar yüksektir, ne yapabilirsin?Ölüler diyarından derindir, nasıl anlayabilirsin?

⁸Tam výšiny nebies - čo učiníš? Hlboké pod peklo - čo poznáš?

⁹Ölçüleri yeryüzünden uzun,Denizden geniştir.

⁹Miera toho dlhšia ako zem a širšia ako more. -

¹⁰‹‹Gelip seni hapsetse, mahkemeye çağırsa,Kim Ona engel olabilir?

¹⁰Jestli ta prejde Bôh a zavrie alebo keď svolá shromaždenie na súd, kto mu zabráni?

¹¹Çünkü O yalancıları tanır,Kötülüğü görür de dikkate almaz mı?

¹¹Lebo on zná ničomných ľudí márnych a vidí neprávosť a nepozoroval by?

¹²Ne zaman yaban eşeği insan doğurursa,Aptal da o zaman sağduyulu olur.

¹²A preto prázdny človek nech nadobudne rozumu, a divoké osľa nech sa preporodí v človeka! .

¹³‹‹Ona yüreğini adar,Ellerini açarsan,

¹³Ak ty nastrojíš svoje srdce a rozprestrieš svoje ruky k nemu,

¹⁴İşlediğin günahı kendinden uzaklaştırır,Çadırında haksızlığa yer vermezsen,

¹⁴- jestli je neprávosť v tvojej ruke, vzdiaľ ju od seba a nedopusti, aby v tvojich stánoch prebývala nešľachetnosť -

¹⁵Utanmadan başını kaldırır,Sağlam ve korkusuz olabilirsin.

¹⁵áno, vtedy pozdvihneš svoju tvár bez poškvrny; budeš stáť neochvejne a nebudeš sa báť;

¹⁶Sıkıntılarını unutur,Akıp gitmiş sular gibi anarsın onları.

¹⁶lebo ty zabudneš na trápenie; budeš naň spomínať ako na vody, ktoré sa pominuly,

¹⁷Yaşamın öğlen güneşinden daha parlak olur,Karanlık sabaha döner.

¹⁷a tvoj pozemský život nastane jasnejší nad poludnie, a nech by bolo tma, bude jako ráno.

¹⁸Güven duyarsın, çünkü umudun olur,Çevrene bakıp güvenlik içinde yatarsın.

¹⁸A budeš dúfať, lebo bude nádej, a keď poprezeráš príbytok, ľahneš si bezpečne

¹⁹Uzanırsın, korkutan olmaz,Birçokları senden lütuf diler.

¹⁹a položiac sa budeš ležať v pokoji, a nebude nikoho, kto by poplašil, a mnohí budú hladkať tvoju tvár.

²⁰Ama kötülerin gözlerinin feri sönecek,Kaçacak yer bulamayacaklar,Tek umutları son soluklarını vermek olacak.››

²⁰Ale oči bezbožných sa zatmejú, a útočište im zahynie, a ich nádej vydýchnutie duše.