¹‹‹İnsanı kadın doğurur,Günleri sayılı ve sıkıntı doludur.

¹Človek, splodený zo ženy, je krátkeho veku a sýty nepokoja.

²Çiçek gibi açıp solar,Gölge gibi gelip geçer.

²Vyjde jako kvet z puku a uvädne; uteká jako tieň a nezastane.

³Gözlerini böyle birine mi dikiyorsun,Yargılamak için önüne çağırıyorsun?

³A ešte i na takého otváraš svoje oči a mňa uvodíš so sebou v súd!

⁴Kim temizi kirliden çıkarabilir?Hiç kimse!

⁴Kto môže vydať čisté z nečistého? Nikto! -

⁵Madem insanın günleri belirlenmiş,Aylarının sayısı saptanmış,Sınır koymuşsun, öteye geçemez;

⁵Ak tedy sú určené jeho dni, počet jeho mesiacov je u teba; položil si mu hranice, ktorých neprekročí:

⁶Gözünü ondan ayır da,Çalışma saatini dolduran gündelikçi gibi rahat etsin.

⁶odvráť od neho svoj pozor, aby mal chvíľu pokoj, až by sa potešil ako nájomník svojmu dňu.

⁷‹‹Oysa bir ağaç için umut vardır,Kesilse, yeniden sürgün verir,Eksilmez filizleri.

⁷Lebo strom má nádej: ak ho vytnú, zase vyrastie, a jeho výhonok nevyhynie.

⁸Kökü yerde kocasa,Kütüğü toprakta ölse bile,

⁸Jestli sa zostarie jeho koreň v zemi, a jeho peň zomrie, v prachu:

⁹Su kokusu alır almaz filizlenir,Bir fidan gibi dal budak salar.

⁹keď zavonia vodu, znova vypučí a ženie vetvi jako sadenec.

¹⁰İnsan ise ölüp yok olur,Son soluğunu verir ve her şey biter.

¹⁰Ale muž zomrie, premožený mdlobou; a keď vypustí človek dušu, kdeže je?!

¹¹Suyu akıp giden gölYa da kuruyan ırmak nasıl çöle dönerse,

¹¹Ako keď odtekajú vody z jazera, a rieka siakne a vysychá:

¹²İnsan da öyle, yatar, bir daha kalkmaz,Gökler yok oluncaya dek uyanmaz,Uyandırılmaz.

¹²tak i človek, keď ľahne, nevstane; dokiaľ len budú nebesia, neprebudia sa ani sa nezobudia zo svojho spánku.

¹³‹‹Keşke beni ölüler diyarına gizlesen,Öfken geçinceye dek saklasan,Bana bir süre versen de, beni sonra anımsasan.

¹³Oj, aby si ma ukryl v hrobe, aby si ma zakryl, dokiaľ by sa neodvrátil tvoj hnev, aby si mi uložil lehotu a potom sa rozpamätal na mňa!

¹⁴İnsan ölür de dirilir mi?Başka biri nöbetimi devralıncaya dekSavaş boyunca umutla beklerdim.

¹⁴Ak zomrie muž, či ešte kedy ožije? Vtedy po všetky dni svojho vojenia budem sa nadejať, dokiaľ len neprijde moja zmena.

¹⁵Sen çağırırdın, ben yanıtlardım,Ellerinle yaptığın yaratığı özlerdin.

¹⁵Zavoláš, a ja sa ti ohlásim; budeš túžiť po diele svojich rúk.

¹⁶O zaman adımlarımı sayar,Günahımın hesabını tutmazdın.

¹⁶Lebo vtedy budeš počítať moje kroky: nebudeš striehnuť na môj hriech.

¹⁷İsyanımı torbaya koyup mühürler,Suçumu örterdin.

¹⁷Moje prestúpenie bude zapečatené v uzlíku, a zatrieš moju neprávosť.

¹⁸‹‹Ama dağın yıkılıp çöktüğü,Kayanın yerinden taşındığı,

¹⁸Ale teraz ako keď padá vrch, že sa drobí, a skala, keď sa odtrhne od svojho miesta;

¹⁹Suyun taşı aşındırdığı,Selin toprağı sürükleyip götürdüğü gibi,İnsanın umudunu yok ediyorsun.

¹⁹voda mrví kamene, a jej lejaky odplavujú prach zeme, tak si zahubil nádej smrteľného človeka.

²⁰Onu hep yenersin, yok olup gider,Çehresini değiştirir, uzağa gönderirsin.

²⁰Večne ho premáhaš, a ide ta; mení svoju tvár a tak ho zaháňaš.

²¹Oğulları saygı görür, onun haberi olmaz,Aşağılanırlar, anlamaz.

²¹Či sú potom jeho synovia slávni, nevie o tom, a či sú chatrní, nepozoruje na to.

²²Ancak kendi canının acısını duyar,Yalnız kendisi için yas tutar.››

²²Ale jeho telo bolestí spolu s ním, a tak i jeho duša smúti tam spolu s ním.