¹Eyüp yine anlatmaya başladı:

¹A Job pokračoval vo svojej umnej reči a riekol:

²‹‹Keşke geçen aylar geri gelseydi,Tanrının beni kolladığı,

²Oj, aby som bol ako za predošlých mesiacov, ako za dní, v ktorých ma strážiac chránil Bôh!

³Kandilinin başımın üstünde parladığı,Işığıyla karanlıkta yürüdüğüm günler,

³Kým svietil svojou sviecou nad mojou hlavou, keď som chodieval v jeho svetle vo tme!

⁴Keşke olgunluk günlerim geri gelseydi,Tanrının çadırımı dostça koruduğu,

⁴Jako som bol za dní svojej jasene, kým bola tajná rada Božia nad mojím stánom;

⁵Her Şeye Gücü Yetenin henüz benimle olduğu,Çocuklarımın çevremde bulunduğu,

⁵kým ešte bol so mnou Všemohúci, vôkol mňa moji chlapci;

⁶Yollarımın sütle yıkandığı,Yanımdaki kayanın zeytinyağı akıttığı günler!

⁶kým sa moje kroky kúpaly v masle, a skala vylievala u mňa potoky oleja;

⁷‹‹Kent kapısına gidipKürsümü meydana koyduğumda,

⁷keď som vychádzaval do brány, hore do mesta, a na ulici postavovával svoje sedište!

⁸Gençler beni görüp gizlenir,Yaşlılar kalkıp ayakta dururlardı;

⁸Keď ma videli mládenci, skrývali sa a starci povstávali a stáli.

⁹Önderler konuşmaktan çekinir,Elleriyle ağızlarını kaparlardı;

⁹Kniežatá zdŕžaly slovami a kládli ruku na svoje ústa;

¹⁰Soyluların sesi kesilir,Dilleri damaklarına yapışırdı.

¹⁰hlas vojvodov sa skrýval, a ich jazyk sa lepil na ich ďasno.

¹¹Beni duyan kutlar,Beni gören överdi;

¹¹Keď počulo o mne ucho, blahoslavilo ma, a keď ma videlo oko, prisviedčalo mi.

¹²Çünkü yardım isteyen yoksulu,Desteği olmayan öksüzü kurtarırdım.

¹²Lebo som vytrhoval biedneho, volajúceho o pomoc, i sirotu i toho, kto nemal pomocníka.

¹³Ölmekte olanın hayır duasını alır,Dul kadının yüreğini sevinçten coştururdum.

¹³Požehnanie hynúceho prichádzalo na mňa, a pôsobil som to, aby plesalo srdce vdovy.

¹⁴Doğruluğu giysi gibi giyindim,Adalet kaftanım ve sarığımdı sanki.

¹⁴Obliekal som sa v spravedlivosť, a ona si obliekala mňa; jako plášť a jako turban bol môj súd.

¹⁵Körlere göz,Topallara ayaktım.

¹⁵Bol som očima slepému a nohami krivému som bol ja.

¹⁶Yoksullara babalık eder,Garibin davasını üstlenirdim.

¹⁶Býval som otcom chudobným a pravotu, ktorej som neznal, som prezkúmal.

¹⁷Haksızın çenesini kırar,Avını dişlerinin arasından kapardım.

¹⁷Krúšieval som črenové zuby nešľachetníka a vyrážal som lúpež z jeho zubov.

¹⁸‹‹ ‹Son soluğumu yuvamda vereceğim› diye düşünüyordum,‹Günlerim kum taneleri kadar çok.

¹⁸A povedal som: Zomriem vo svojom hniezde a rozmnožím svoje dni, že ich bude jako piesku.

¹⁹Köküm sulara erişecek,Çiy geceyi dallarımda geçirecek.

¹⁹Môj koreň bude mať otvorený prístup k vode, a rosa bude nocovať na mojej vetvi.

²⁰Aldığım övgüler tazelenecek,Elimdeki yay yenilenecek.›

²⁰Moja sláva bude vše nová u mňa, a moje lučište sa bude obnovovať v mojej ruke.

²¹‹‹İnsanlar beni saygıyla dinler,Öğüdümü sessizce beklerlerdi.

²¹Počúvali na mňa a očakávali a mlčali na moju radu.

²²Ben konuştuktan sonra onlar konuşmazdı,Sözlerim üzerlerine damlardı.

²²Po mojom slove viacej nehovorili, a moja reč príjemne pršala na nich;

²³Yağmuru beklercesine beni bekler,Son yağmurları içercesine sözlerimi içerlerdi.

²³očakávali na mňa jako na dážď a otvárali svoje ústa jako proti jarnému dažďu.

²⁴Kendilerine gülümsediğimde gözlerine inanmazlardı,Güler yüzlülüğüm onlara cesaret verirdi.

²⁴Smial som sa na nich žartujúc, neverili a nedali padnúť svetlu mojej tvári.

²⁵Onların yolunu ben seçer, başlarında dururdum,Askerlerinin ortasında kral gibi otururdum,Yaslıları avutan biri gibiydim.

²⁵Volil som ich cestu a sedel som ako hlava a prebýval som ako kráľ vo vojsku, jako ten, kto teší zarmútených.