¹Then Job answered,

¹Maar Job antwoordde en zeide:

²“I have heard many such things. You are all miserable comforters!

²Ik heb vele dergelijke dingen gehoord; gij allen zijt moeilijke vertroosters.

³Shall vain words have an end? Or what provokes you that you answer?

³Zal er een einde zijn aan de winderige woorden? Of wat stijft u, dat gij alzo antwoordt?

⁴I also could speak as you do. If your soul were in my soul’s place, I could join words together against you, and shake my head at you,

⁴Zou ik ook, als gijlieden, spreken, indien uw ziel ware in mijner ziele plaats? Zou ik woorden tegen u samenhopen, en zou ik over u met mijn hoofd schudden?

⁵but I would strengthen you with my mouth. The solace of my lips would relieve you.

⁵Ik zou u versterken met mijn mond, en de beweging mijner lippen zou zich inhouden.

⁶“Though I speak, my grief is not subsided. Though I forbear, what am I eased?

⁶Zo ik spreek, mijn smart wordt niet ingehouden; en houd ik op, wat gaat er van mij weg?

⁷But now, God, you have surely worn me out. You have made desolate all my company.

⁷Gewisselijk, Hij heeft mij nu vermoeid; Gij hebt mijn ganse vergadering verwoest.

⁸You have shriveled me up. This is a witness against me. My leanness rises up against me. It testifies to my face.

⁸Dat Gij mij rimpelachtig gemaakt hebt, is tot een getuige; en mijn magerheid staat tegen mij op, zij getuigt in mijn aangezicht.

⁹He has torn me in his wrath, and persecuted me. He has gnashed on me with his teeth. My adversary sharpens his eyes on me.

⁹Zijn toorn verscheurt, en Hij haat mij; Hij knerst over mij met Zijn tanden; mijn wederpartijder scherpt zijn ogen tegen mij.

¹⁰They have gaped on me with their mouth. They have struck me on the cheek reproachfully. They gather themselves together against me.

¹⁰Zij gapen met hun mond tegen mij; zij slaan met smaadheid op mijn kinnebakken; zij vervullen zich te zamen aan mij.

¹¹God delivers me to the ungodly, and casts me into the hands of the wicked.

¹¹God heeft mij den verkeerde overgegeven, en heeft mij afgewend in de handen der goddelozen.

¹²I was at ease, and he broke me apart. Yes, he has taken me by the neck, and dashed me to pieces. He has also set me up for his target.

¹²Ik had rust, maar Hij heeft mij verbroken, en bij mijn nek gegrepen, en mij verpletterd; en Hij heeft mij Zich tot een doelwit opgericht.

¹³His archers surround me. He splits my kidneys apart, and does not spare. He pours out my gall on the ground.

¹³Zijn schutters hebben mij omringd; Hij heeft mijn nieren doorspleten, en niet gespaard; Hij heeft mijn gal op de aarde uitgegoten.

¹⁴He breaks me with breach on breach. He runs on me like a giant.

¹⁴Hij heeft mij gebroken met breuk op breuk; Hij is tegen mij aangelopen als een geweldige.

¹⁵I have sewed sackcloth on my skin, and have thrust my horn in the dust.

¹⁵Ik heb een zak over mijn huid genaaid; ik heb mijn hoorn in het stof gedaan.

¹⁶My face is red with weeping. Deep darkness is on my eyelids.

¹⁶Mijn aangezicht is gans bemodderd van wenen, en over mijn oogleden is des doods schaduw.

¹⁷Although there is no violence in my hands, and my prayer is pure.

¹⁷Daar toch geen wrevel in mijn handen is, en mijn gebed zuiver is.

¹⁸“Earth, don’t cover my blood. Let my cry have no place to rest.

¹⁸O, aarde! bedek mijn bloed niet; en voor mijn geroep zij geen plaats.

¹⁹Even now, behold, my witness is in heaven. He who vouches for me is on high.

¹⁹Ook nu, zie, in den hemel is mijn Getuige, en mijn Getuige in de hoogten.

²⁰My friends scoff at me. My eyes pour out tears to God,

²⁰Mijn vrienden zijn mijn bespotters; doch mijn oog druipt tot God.

²¹that he would maintain the right of a man with God, of a son of man with his neighbor!

²¹Och, mocht men rechten voor een man met God, gelijk een kind des mensen voor zijn vriend.

²²For when a few years have come, I shall go the way of no return.

²²Want weinige jaren in getal zullen er nog aankomen, en ik zal het pad henengaan, waardoor ik niet zal wederkeren.